โอ๊ะ ไม่น่าเชื่อเลยว่า อีกเดือนหนึ่งจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

และไม่น่าเชื่อเลยว่ากูจะได้อัพไดมาเกือบสองอาทิตย์ได้แล้ว

พรุ่งนี้เหล่านักผจญโลก นักเรียน นักศึกษา

และจะนักอะไรก็ตามก็คงเริ่มกระจัดกระจายตัวกันไป

ตามทางเดินที่พวกเขาจากมา

พรุ่งนี้พี่ผึ้งก็จะกลับสู่มาตุภูมิแล้ว แม้เป็นการเดินทางที่กระชันชิด

และฉุกระหุกนิดหน่อยก็ตาม ซึ่งรู้ก่อนไม่ถึงอาทิตย์ว่าจะกลับอย่างเร็ววันทันด่วนเช่นนี้

ทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาจึงมีแต่การเลี้ยงส่ง สังสรรค์

กินเหล้าพอเป็นกระสัย และฉลองพอกรุ่มกริ่มกันไป

มันก็สนุกดีการอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาพูดคุยกันตามประสาคนที่เริ่มสนิทกัน

 แต่หลายสิ่งกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปหรือป่าวกูก็ยังไม่รู้

คนที่สนิทอาจจะกลายเป็นอื่นก็ได้ใครจะไปรู้

เซ็นที่แรงกล้ากูจะถูกหรือผิดหรือป่าวไม่อาจคาดเดา

หรือกูกำลังอุปทานไปเอง

 มันน่าหงุดหงิดใจเล็กน้อยที่อาการเหล่านี้เริ่มกลับเข้ามาทุกครั้งที่เริ่มมีความสุข

ความสุขที่กำลังหอมกรุ่น

แท้จริงแล้วกูนี่แหละโรคจิต ที่คิดว่า

ตัวเองรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงได้ 

ต่อไปและต่อไปมันอาจจะดีขึ้นมั้ง ถึงตอนนี้พยายามไม่คิดไปให้ไร้ประโยชน์

พยายามยิ้มหัวเราะ หน้าชื่นตาบาน แต่บางครั้งก็โดดเดี่ยวอยู่ลึกๆ

(บ้างบางอารมณ์)

  มึงจะพร่ำเพ้อพรรณาไปให้ได้พระแสงอะไร

ในเมื่อรอบกายกูก็ยังมีคนเป็นห่วงใยอีกมาก

 เอาเถอะๆๆขอจารึกและบันทึกเอาไว้ในนี้ เผือว่าวันไหนที่กูมาเปิดอ่าน

ความรู้สึกนั่นอาจจะเปลี่ยนแปลงไปแล้วก็ได้ 

จงยัดยืนกับความเป็นตัวเอง

และเก็บเกี่ยวความสุขของชีวิตให้มากที่สุด

เรื่องอื่นคง ปล่อยไปตามหัวใจ

ให้มันหายไปกับลมแรงที่ต้าเหลียน

ปล. ตัดสินใจไปทิเบตละค้าบ

ปล++ แฮปปี้เบริดเดย์เพื่อนเจี๊ยบ