| zantaluzia's profileLearning from the past -...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
January 25 perfect moodไม่มีสิ่งใดคั่งค้างอีกต่อไป
ไม่มีสิ่งใดให้รู้สึกนอยแล้ว
ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้ซึมเศร้าเหงาจิต
ไม่มีสิ่งใดให้คิดมากไปกว่านี้
เหมือนสิ่งที่อยากทำก็ทำไปแล้ว
(ไอ้ห่า กล่าวเหมือนลาตาย)
อารมณ์ประมานว่า
มิสชั่น เคลียร์...เซอร์ เยส เซอร์
มันทำให้รู้สึกโล่ง...... สุดๆ
แม้เพลงเดิมที่ฟัง โคตรจะแซ่ด
แต่เสือกยิ้ม.....
แถมยังเจอเพื่อนๆ มากมาย
นังฮง และ นังเอกถึกที่อุส่าต์โทรหา
นานทีปีหนจะได้เจอกัน
รวมถึงมิตติ้งวันนี้ แม้จะน้อยนิด
จิ๊บจ้อย...แต่ก็มีความหมาย
สุข อย่างที่ ควรจะเป็น
ไม่มากมาย และ ไม่น้อย
เริ่มต้นที่ดูเหมือนจะล่ม
แต่ก็ยังมีคนมากัน
ไอ้คนที่พูดๆจะมาก็เสือกไม่มา
คนที่ว่ามาไม่ได้ ดันมาได้
แน่นอน... สาวสวยเจ้าของร้าน ยูริ
กู... ที่ตัวตั้งตัวตี ไม่ไปก็มิได้
อีเดียร์ ที่มาสายที่สุด เพราะชิ่งหนีไปดูหนัง
ปากดีว่าจะมา แต่พอคนอื่นบอกไม่มา แม่งจะไม่มา
ไม่พอ ทำให้สมาชิกหายไปอีกแหน่ะ
สุดท้ายโดนจิกมาจนได้ เลวมาก
(ไงละโดนด่ายาวกว่าใคร)
เนย.. น้องนางผู้ช้ำรัก ดันฟลุ๊กมาได้ เพราะคุณแม่เห็นใจ
อีปิ๊.. ก็นั่นแหละ มาเปิดฟลอร์และจากไป
แนน... มาเพราะโดนจิก 55
เมย์ พริตติ้ สาวงาม มิมามิได้
น้องรุ้ง และนังมด ควบรถมาด้วยกัน ประเสริฐค่า
อ่อ ลืมได้ไง เต้ แฟนเมย์ ต้องมา เพราะเมย์อยู่นิ นะ
โอยยยยยยย
เหลือแหล่
สุข ดี ศรี สุข
อารมณ์ดี ทำงานบ้านจนถึง ตีห้าเลยกู -*-
(มิใช่อะไร แต่จำเป็นต้องทำ)
January 21 เชียงใหม่อีกแล้วเนื่องใน วาระ ดิถี
ทีเพื่อน หนุ่ม สาว
แห่ง เชียงใหม่
รับปริญญา
ด้วยความสับสน ทางเพศ
ของกูอยุ่นานนั้น
ก็ตัดสินใจ อย่างนอนแน่ว่า
กูจะต้องมา
ร่วมงานมั้น
เหอๆๆ แล้วกูก็กลับมาอีกครั้ง
ภายในสองอาทิตย์
ณ บ้านสีสันอันอบอุ่น
สวัสดีเชียงใหม่ เจ้า January 18 good bye my KIT x 2โอ้ว..... ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอย่างไรดี
กับความพลาดของตัวเองในครั้งนี้
รับงานแต่เช้าตรู่ แบกกล้องคู่ใจ
มุ่งสู่เอแบค ค๊า คุณ
เริ่มต้นถ่ายปุ๊บ อ่าเปลี่ยนเลนส์ปั๊บ
เอาเลนส์ ยัดกระเป๋าเสีย แป๊ป
อ่าฮ่ะ ถ่ายๆ ไป
โดยปกติสันดานจะยัดใส่กางเกง
เป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ
แต่วันนี้ ถ่าย ค่า ถ่ายไป
ถัดจากมุมแรกไปมุมที่สอง
เริ่มขยับ... อ่าฮะ คิดได้
เอาเลนส์ไว้ที่กางเกงดีกว่าเดี๋ยวหล่น
อ่าจ๊ะ -*- หล่นไปแล้ว
มาย เลนส์ หล่นไปแล้วววววววววว
ฉันได้แต่วิ่งกลับไปดูทีเก่า
พื้นที่ที่มีแต่ความว่างเปล่า
ทามม้ายยยย ทั้งๆก็รู้ว่ากระเป๋ามันตื้น
ทามม้ายยยย ทั้งๆที่รู้ว่าเดี๋ยวหาย
ทามม้ายยยย โดยสันดานก็ย้ำคิดย้ำทำ เช็คของ
ทามม้ายยยย ยังทำหายได้
โอ้วววว มายคิส ของฉัน
ไม่รู้สึกเสียใจ ไม่ร้องไห้
ไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี
แต่ก็รู้ว่า ของหายไปแล้วทำไงได้
เดี๋ยวก็ซื้อใหม่ได้
แต่ก็นะ .... รับจ๊อบ 1500
เลนส์ตัวละ 5000 กร้ากกกก
วันนี้ก็ถ่ายตัวพอตเทรนทั้งวัน เสียรมณ์เล็กๆ
เพิ่งปิดบัญชีไปเลยเต็มสิริ
ค่าดิกเกือบหมื่น
เหมือนรู้ว่าต้องใช้จ่ายเพื่อสิ่งนี้
โอ้ว เต็มสิริ ของที่จะซื้อไปจีน จะมีเงินเหลือซื้อไหม
ลาก่อน เลนส์ที่รัก
กูจะคิดถึงมึงงงงงงงงงงงงง
นิดๆหน่อย
วันนี้เจอบุคคลในตำนานที่ห่างหายไปนานวะ
นานเท่าไรแล้ว ที่ไม่ได้พูดคุยกัน
เจอกันคงไม่คิดหรอกว่าจะได้เจอ
ไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไรเหมือนกัน ... รู้แค่ว่า
ยินดี และดีใจด้วยกับความสำเร็จ....
และรู้สึกดีที่ได้เจอกันอีกครั้ง
แม้จะไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนที่เคยเป็น
ความเฉยๆ ไงก็ได้
ที่ก็ยังคงมีความพิเศษอยู่เล็กๆ มั้ง
เจอคำถามว่ารู้สึกอะไรไหม
นั่นสิ รู้สึกอะไรไหม...... กูก็ไม่รู้ แต่ก็ดีนะ
ลึกๆแล้วก็รู้สึกเศร้าใจๆอยู่หน่อย
ความรู้สึกที่บ่งบอกไม่ได้ว่าคืออะไร
ความห่างไกลมั้ง
ระยะห่าง.....ของมิตรภาพ
ที่ไม่มีวันจะเป็นได้
แม้แต่ย่างกรายเข้าสู่พื้นที่
ของคำว่า คนรู้จัก
เอ้อ... ไรของกู
January 15 เวลาเผลอๆ อีกแค่ 42 วัน
กูก็จะก้าวออกไปสู่โลกใหญ่อีกครั้ง
ครั้งนี้มันดูยาวนานกว่าครั้งไหนๆ
ทั้งๆที่คิดว่า 1 ปี มันคงไม่นานหรอก
ใช่ กูก็คิดว่าไม่นาน
และไม่เคยกลัวเกรงต่อสิ่งที่กำลังจะมาถึง
แต่อยู่ๆ วันนี้ก็รู้สึก
ว่า กูจะจากบ้าน แล้ว จริงสิ
แม้ไม่ถาวร แต่ก็เป็นช่วงเวลาหนึ่ง
ที่นานกว่าการแรดของกูเท่านั้น
แอบ ตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
ที่จะต้องรู้ว่าเดินทางเมื่อไร
เปิดเทอมเมื่อไร
แต่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร
ไม่ว่าชีวิตจะเจอกับสิ่งไหนก็ตาม
สังคม อาหาร อากาศ เครื่องนุ่งห่ม
และ ยารักษาโรค
กูเชื่อเสมอว่า กูผ่านมันมาได้เสมอ
และ ปรับตัว รับได้ทุกอย่าง
นึกๆไปแล้วเวลามันก็หมุนไปเร็ว
เร็วมากจนบางครั้งก็เหนื่อยที่จะเดินตาม
ไม่เดินก็ไม่ได้
เพราะกว่าจะรู้ตัวอีกที
คงไร้ค่า เปล่าประโยชน์ ไปอีกวัน
เวลา ณ ตอนนี้
มันช่างหมุนเร็ว
กว่าวัยเด็กมากมาย
1 ปี ในตอนนั้น
ยาวนานจนอยากก้าวข้ามผ่าน
อยากโตเป็นผู้ใหญ่
ใฝ่ฝันว่าเมื่อไรที่จะอายุ 20 สักที
20 ปีเมือ่ไร
ฉันคงเป็นผู้ใหญ่
ฉันคงมีงานทำ
ฉันคงมีเงิน
ฉันคงจัดการชีวิตของตัวเองได้
ฉันคง........
ตอนนี้ 23 ปี
ฉันคงว่างเปล่า
ฉันคงตกงาน
ฉันคงอยากกลับเป็นเด็ก
ฉันคง....จะเป็นโสด กร้ากกก
อีก 2 ปีข้างหน้าก็จะเบญจเพศ
อีก 7 ปี ข้างหน้าก็จะ 30
ต่อไป และ ต่อไป
นี่แหละ เวลา
ยืดหด และ ยาวนาน
ตามอารมณ์แห่งความสุข
January 11 ป่วยจริงแว๊กกก
สรุปว่า กู
ป่วยจริง
โดยไม่ใช่แสตนอิน
ตื่นมา
พร้อมกับร่างกายเหนื่อยๆ
ปวดๆ
เจ็บๆตัว
อาบน้ำก็เจ็บ
ห่า....
ทั้งที่เมื่อวาน
เป็นวันที่อากาศดีสุดๆ
น่าจะแฮปปี้สุดๆ
แต่เต็มสิริกับเบลอสุดๆ
ชอปปิ้งเจเจ
ก็มึน.......อยู่อย่างนั้น
ต่อด้วยแดกอาหารญี่ปุ่น
นอกจากไม่รับรสชาติ
ของอาหารที่มันน่าจะอร่อย
ยังไม่ได้เดินชิลที่ตรอกข้าวสารอีก
-*-
อากาศเป็นใจแท้ๆ
แม่งเอ๊ยยยยยยยย
สรุป หลับตั้งแต่ 2 ทุ่ม
จน บ่ายโมงกว่าถึงตื่น
ทรงๆ ดีขึ้นเยอะ
รู้สึกเจ็บๆตัวแฮะ
หรือกู
จะเป็น ไข้เลือดออกสายพันธุ์ใหม่
กรี้ด............
เจ็บคอๆๆๆ
ฮื่อๆๆๆๆๆ January 09 หน่วงรือ เพราะไม่ได้แดกข้าว
ตั้งแต่บ่ายสี่โมงวะ
-- มันทำให้เดี้ยน
รู้สึกหน่วงๆ อยู่อย่างนี้
คนแข็งแรงอย่างกูนี่นะ
อากาศ 7-8 องศา ยังทำไรไม่ได้เลย
กลับเข้าบ้านมา
หลับตายตั้งแต่ 4 โมงกว่า
ยันห้าทุ่ม
นอนไม่หลับ
เล่นเน็ต ดูหนังยันเช้า
นอนอีกที
ตื่นเที่ยงกว่า
เป็นชีวิตที่ ... อืมนะ
ท้องว่างตั้งแต่บ่าย 4 เมื่อวาน
มือแรกคือ กาแฟมอกค่าตอน ห้าโมง
ฤทธิ์ ออกตอน 1 ทุ่ม
มือไม้สั่น ใจมันหวิว
เพราะกาแฟ
หรือเพราะอะไร
โคตรหงึมๆ
แง่บๆๆ
ฉันเป็นอะไร
เจ็บคอเล็กน้อยยยย
อ๊าคคคคคคค
ปล. ไปมอ ดันได้ดูหนังกลางแปลงสะงั้น ขอทำความดี สักวันกู
เต็มสิริ เต็มวิภาสสิริ
อายุ 23 ปี
ไป
ส่งขี้มา
ณ โรงพยาบาลจุฬาฯ
แต่นั่น
ไม่ใช่สาระสำคัญ
เพราะ
วันนี้
กูแหกกฎ
แดกข้าวก่อน 5 โมง
เพื่อ
บริจาคเลือด
หลังจากห่างหาย
การให้เลือดไปนาน
พร้อมกับ
ตรวจสเต็มเซลล์
แด่ผู้ที่ต้องการ
เลือดอันแสน
บริสุทธิ์ผุดผ่องของกู
แง่บๆ
จะมีใคร
อยากได้เลือด
กรุ๊ป เอ กูไหม
กร้ากกกกกกกก
ปล. ว่าแต่ ทำไมต้องคาดแดงวะ January 05 5000 ฟ่า บาท ที่หายไปอ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
ประวัติการณ์ของการใช้จ่าย
หลังจากรับทรัพย์
เราก็ใช้จ่ายคล่องดีเหลือเกิน
ลองจอนที่ทำเสียทรัพย์ไป 700 บาท
เสื้อผ้า นอกอัตราการใช้จ่าย
ที่ทั้งร้อยทั้งปี ทั้งชาติ ตั้งแต่นมแตกพาน
กูเพิ่งจะซื้อมันก็วันนี้
เสื้อราคาเหยียบ 200 - 300 บาท
โอ้วววว
เต็มสิริ ไม่เคยซื้อแพงเยียงนี้
หึ๋ยยยยยยยยยยยย
พร้อมกับฮาร์ดดิสโนตบุค
ปอกฮาร์ดดิส
ที่รวมๆ ก็ปลอกลอกกูทำเป็น
กุงเกง(ใน)
แง่บๆ... ที่เล่นทำเอาหมดตูด
เอาเถอะว่ะ
ก็กะไว้แล้วนิหว่า ว่าจะซื้อของ
เตรียมตัวไปจีน
อย่าบ่นๆๆๆ
หึหึ
แค่ห้าพันฟ่าบาทที่หายไป
กับวันเดียวเท่านั้นเอง
อืมมมมมมมม
|
|
|
