โอ๊ะ ผ่านไปเดี๋ยวเดียว

ไม่ได้ขยับสเปชมาเป็นเวลาเดือนหนึ่งแล้วรึนี่

ชีวิตในทุกวันยังคงชิลๆ ไร้สาระตามประสาคนอย่างกู

แต่แล้วบางสิ่งของกูก็สะกิดต่อมเพ้อ

ความคิดอันบ้าบอไร้สาระก็วิ่งเข้ามาทักทาย

จากการพูดคุยตามบทสนทนาทั่วๆไปในวันนึง

ที่กู บังเอิ๊ญ บังเอิญ นั่งเม้าท์มอย ถึงประสบการณ์ท่องเที่ยวเดินทาง

อันแสนประทับใจ ณ Chang bai shan

ทะเลสาบกลางภูเขาไฟที่แบ่งเขตจีนกับเกาหลีเหนือ

มันก็ไม่มีอะไรมากหรอก......

แค่เวลาทุกครั้งที่กูพูดถึงเรื่อง Chang Bai Shan

กับเพื่อนชาวเกาหลี(ใต้) ทีไร

มักจะมีเสียงหวี่ๆคอยแทรกๆมาตลอดว่า

"Bak du.....  Bak du ไม่ใช่ Chang bai shan"

เสียงแจ๋วๆ จ๋อยๆ ที่มักจะบอกว่า

ไอ้ภูเขาลูกนี้จริงๆมันชื่อ แบกตู ของเกาหลี(ใต้)

ไอ้ความรู้สึกนี้ ก็พอเข้าใจได้ว่า มันก็คงเป็นฟิล

ของการหวงก้างสิ่งของหนึ่ง

ที่พอมันยิ่งใหญ่และมีค่า

คนเราก็มักจะบอกว่าเป็นของกูกันทั้งนั้น

ไม่ต่างอะไรกับ จีน ที่คิดว่าไต้หวันเป็นของตน

หรือ เขาพระวิหาร ที่จะเป็นของเขมร หรือไทย

จะอะไรก็ตาม

มันพิเศษสำหรับความรู้สึกของกูก็คือ

เมื่อพูดถึงเกาหลีเหนือ ชาวเกาหลีใต้กลับบอกว่า

นั่นไม่ใช่ประเทศกู

เช่นกัน คนเกาหลีเหนือ ก็คงจะพูดว่า

เกาหลีใต้ ไม่ใช่ประเทศเดียวกับกูเช่นกัน

ภาวะความต่างทางการเมือง

ที่อย่าได้แม้แต่เหยียบ แม่จะยิงให้ไส้แตก

แม้แต่ชื่อเรียกภาษาจีน ยังต้องแบ่งเป็น สองประเทศ

ช่างประไร มึงจะเป็นประเทศเดียวกัน

หรือสองประเทศ ก็ไม่ได้หนักหัวไรกูหรอก

กูอาจจะบอกไม่ชัดเจนว่า ภูเขา Chang Bai Shan เนี่ย

มันกั้นอาณาเขตจีน กับ เกาหลีเหนือ

ในขณะที่คนเกาหลีใต้ต่างพูดว่า เหนือ กับ ใต้

กู กับ เขา ไม่เหมือนกัน

แต่ก็กลับพร้อมใจทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ

Chang Bai Shan ทุกครั้งที่พูดถึง

ทั้งที่มันแบ่งอาณาเขตอยู่ทาง เกาหลีเหนือ

สรุปว่า...... ไอ้ที่พยายามแบ่งแยกความเป็นชาติอย่างชัดเจน

กูไม่ใช่มึง และมึงก็ไม่ใช่กู

แม้จะถือว่าได้แตกหน่อมาจากเผ่าพันธุ์เดียวกัน

ก็คงไม่ยอมรับซึ่งกัน

แต่พอมีสมบัติส่วนกลาง อันน่าตื่นเต้น

อยู่ๆ ก็อยากกลายเป็นพวกเดียวกันสะงั้น

เอวัง มนุษย์เรานี่หนา ที่น่าแปลก

แบ่งเขา แบ่งเรา

แต่ผลประโยชน์ ต้องเป็นของกู

สุดท้ายแล้ว ใครคนกำหนดกันว่า

นี่คือของมึง

นอกจากตัวกูเองนี่แหละที่บอก !!

ว่าแต่กูเป็นอะไรนิ

ครึ้มอะไร มาเขียน เอ้อ....