ทรงพระเจริญ......

อ๊าคคค ไม่ได้อัพไดมาหลายวัน
ทั้งงานลอยกระทงกับเพื่อนผอง
กับการขายของ ณ สวนสันติ
เอาเป็นว่ามันเป็นความประทับใจที่อยู่ในจิต
แต่ขี้เกียจนั่งพิม เง้อออออ

นั่งเล่าเรื่องราวชีวิต ณ วันนี้
วันที่ 5 ธันวาคม 2550
โอ้ว แหมนนนนนนน รักป๊า จุ๊บๆ

แต่ประเด็นมันอยุ่ที่การซ้อมดนตรีที่ประชานุเคราะห์
และต้องหอบสังขารกลับไปถ่ายที่รูปที่ราษฎร์บูรณะนี่สิ
มันสนกดีแต๊ (รึเปล่า)
นั่งมอไซ ต่อรถเมล์ เดินขึ้นเรือ ลงเรือข้ามฝาก ต่อรถเมล์
ถึงบ้านอีมดดดดดดดดด อ๊าคคคคคค

เป็นการเดินทางที่เหนือชั้นจริงๆ
ระหว่างเดินทางก็ทำให้กูได้มองอะไรเพลินๆตา
แล้วจะรู้ว่า คนรักในหลวงมากแค่ไหน
ก็ดูจากสีเสื้อที่ใส่ในวันนี้แหละก่าาาา
แม้ว่ากูจะใส่ม่วงผิดธีมก็เถอะ
แต่อย่างน้อย ข้อมือกูก็ยัง Long live the king

และแล้วการเดินทางอันเวลา 1 ชั่วโมง ครึ่ง
ก็นำร่างกูมาถึง ราษฎร์บูรณะ
ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยังไม่ทันพัก
ก็ควบมอไซค์แว้นกันสะเดี๋ยวนั้น

พระเจ้า รถติดจริงโว้ยยยยยยยยย
แต่กูมียานพาหนะคู่ใจที่จะพาคุณไปได้ทุกที่
โดยที่ขาอาจจะติดไปกับสิบล้อบ้าง
เอาเลยครับ ตระเวณกันเข้าไป หาเข้าไปมุมถ่ายรูป
นี่ก็ไม่ถูกใจ นั่นก็ไม่ถูกใจ วิ่งรอบวงแหวนก็ไม่ได้สักมุม

อยู่ๆก็เสือกอยากเข้าไปวัด
ทั้งๆที่รู้ว่าคนก็มหากาล
เดินหาทำเลกันไป โอ๊ะ นั่นสะพานไม้
ไม่เอาครับ เดินๆ โอ๊ะ นั่น....เรือยักษ์
เอาเลยครับ คนที่ยืนรอไม่เท่าไร
แต่ต้องหอบร่างเดินสะพานไม้สูงๆ ผุๆ ไร้ผู้ช่วยในการพยุงตัวใดๆ

เดินไปก็เอาเสียววาบ
อีห่ามด สะพานนั้นใหญ่กว่าเสือกไม่เอา อยากได้สะพานนี้
ไอ้กูมันก็ไม่เท่าไร แต่คุณเธอนี่สิ เดินไปโวยวายไป
มีเดินต่อไม่ไหวขอนั่งอีกกกกกกก กร้ากกก
สงสารเพื่อนกูเจรง อายก็อาย วุ้ย

กว่าจะก้าวข้ามเรือได้ ต้องฝ่าฟันกับเส้นเหล็กเล็กๆอีก
เหออออออออ กูเอาชีวิตมาห้อยไว้กับการถ่ายรูปหรือนี่
โอ้วแม่จ้าว ไม่น่าบ้าอยากถ่ายรูปส่งประกวดตามคำยุเลยให้ตาย
เอาเถอะ ใจก็อยากถ่ายด้วยฟ่ะ
ผู้กล้าเท่านั้น จึงจะมีชีวิตรอด
เดินอยู่บนไม้นี่ได้ ว่ะฮ่า ฮ่า

และแล้วเราก็มาจบอยู่บนเรือน้ำจืดอันแข็งแรง
คนมันก็จับจองมุมเด็ดกันไปหมด
เอ้อออ แต่ก็ยังมีที่ให้กูพักพิงวะ
แต่พอเริ่มจุดพลุเท่านั้นแหละ
อ๊าคคคค ยิงภาพไม่ยั้ง

อะไรไม่ว่า ชัตเตอร์ค้าง กระจกพับกูละเซ็ง
เอ้า ฟิล์มหมด มือปั่นเปลี่ยนเข้า
สักพัก ห่า สายลั่นค้าง เสีย เปลี่ยนอัน
เอ้า ฟิล์มหมดอีกแระ เปลี่ยนต่ออออออออออ
ห่า...ฟิล์มถ่ายได้แค่ 3 รูป เปลี่ยนนนน
ว๊ากกก เห็นคนถ่ายดิจิตอล แล้วกูอยากได้สักตัวจังโว้ย
แต่เมื่อคิดกับการต้องมานั่งลุ้นว่ารูปกูจะหน้าตาเป็นไง
ก็คุ้มวะ ว่ามันจะออกมาเป็นเช่นไร ชะเอิงเอย

อยูประจันกับหน้าเรือจุดพลุเลยตู อีกแล้วครับ
เหมือนคราววัดอรุณ หึหึ
สวยสาดดดดด จนไม่อยากถ่าย
อยากยืนดู เรือนั่นก็เจ๋ง อันนี้ก็งาม เห่ยยยยยย
สุดยอด ลมเย็นๆ พลุงมๆ บรรยากาศไม่ต้องพูดถึง
แต่ไอ้คนข้างๆ กูเป็นไอ้มดนี่สิ หึหึหึ

อ่านะ ไม่ว่ากี่งาน ก็มึงนี่แหละ
กริ้ววว ก็ยังดีกว่าไม่มีใคร
อย่างน้อย ก็แฮปปี้ที่มีเพื่อนอยู่ด้วยกัน...ตลอดไป
ถุ๊ยยยยยยยยยยย

เฮ้อออออ ว่าไปนั่น กลับไปซ้อมดนตรีต่อดีกว่า
พร่งนี้แข่งแล้วโว้ยยยยยยยยยยย
ขอให้เป็นวันดีของกูอีกวันเถอะ
 สาธุๆๆๆๆ