| zantaluzia's profileLearning from the past -...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
March 23 HELP MEEEEEEEEEEEEEเหตุเกิดเมื่อคืนที่ผ่านมา หลังจากชิวกับนู๋แอนไปเรื่อย ในการถ่ายรูปภาพวิวอันแสนงดงาม ถ่ายไปเดินไปแถวโรงแรมนั่นแหละ แล้วก็เพลิดเพลินไปหยุดที่ธนาคารNational City ด้วยความคิดอยากที่จะฝากเงิน เลยคุยกับเจ้าแอนว่า “เฮ้ยธนาคารมันปิดกี่โมงวะอยากฝากเงิน” ไอ้เราทั้งสองต่างก็เดินเขยิบเข้าไปใกล้ธนาคาร ส่องๆสะหน่อยว่ามันมีเวลาปิดเปิดหรือเปล่า สักพักหนึ่งมีไอ้รถคันหนึ่งเข้ามาจอดเทียบกับเอทีเอ็ม ไอ้กูก็เลยมองๆแม่งอยู่แบบ”เฮ้ย สาด มันมีเอทีเอ็มตรงนี้ด้วยเฟร้ย” และแล้ว อีเจ้าของรถคันนั้นก็หันมาจ้องมองกูอย่างสงบ มันเป็นผู้หญิงสาวหน้าตาดี แต่แม่งเสือกจ้องพวกกูไม่วางสายตาเลย จ้องขนาดว่ากูเห็นลูกกะตามันทะลักออกมานอกรถอยู่แล้ว ขนาดเวลามืดๆ นะเนี่ย กูยังเห็นสายตาอันอาฆาตของเจ๊คนนั้น ไอ้กูก็คิดกับนู๋แอนแระ แม่ง มันคิดว่ากูเป็นโจรหรือเปล่าว่ะเนี่ย เราก็เลยถอยออกมายืนแถวริมถนน ถ่ายรูปชิวไปเรื่อย สักพักหนึ่ง ก็มีรถตำรวจปาดมาจอดหน้าพวกเรา และก็มีรถตำรวจอีกคันมาปาดจอดด้านข้าง เอาแล้วไงล่ะกู ระหว่างนั้นก็มีอีกคันขับผ่านไปมา เวรล่ะกู what what what แล้วตำรวจคนหนึ่งก็เดินลงมาจากรถ ถามว่ากูมาทำอะไร แม่งสอบถามกูใหญ่เลย มันคิดว่าพวกกูจะมาดูลาดราว จะกระทำการชั่วร้ายบางอย่าง อีสาดดดดดดด มันก็ถามว่าพวกกูอยู่ไหน พักไหน มาทำอะไร ถ่ายรูปทำไม นี่นั่นโน่น ห่า ภาษาอังกฤษกูพรั่งพรูทันที พูดได้ทันใด Student Card ไม่ได้ช่วยไรกูเล้ย หอย กูเลยเอากล้องให้แม่งดูเลย เปิดให้แม่งดูเลย บอกว่ากูเป็นช่างภาพ เพิ่งมาอยู่ ชอบถ่ายรูป กูแค่จะมาถ่ายรูปแถวนี้ พอเดินผ่านธนาคาร เลยอยากรู้ว่ามันปิดกี่โมงจะฝากเงิน ห่าเหวไรก็ว่าไป อีตำรวจอีกคนก็มองหน้าหนูแอน ดูพิรุธเปล่า แล้วเสือกไม่เอาPassport มาด้วยกันทั้งคู่ มีบัตรเหี้ยไรโชว์แม่งให้ดูหมดเลยสาด สรุปว่า นังผู้หญิงคนนั้นมันเป็น FBI AGENT เหี้ยไรสักอย่างนี่ล่ะ มิน่ามองหน้ากูไม่วางตา ตำรวจมันก็ไปคุยกับอีกคน มันเลยขอหมายเลขห้องเอาไว้ แล้วให้พวกกูกลับที่พักไปเอามา ไอ้กูก็นึกว่ามันจะมารอที่Lobby หนอย มาส่งกูหน่อยก็ไม่ได้ ไอ้กูก็เดินกลับกะหนูแอนไป แอบฮาเล็กน้อยว่าจะได้อยู่คุกล่ะกู สักพักก็แยกกันไปหยิบของ ห้องหนูแอนโทรมาทันที ตำรวจมาบุกถึงห้องแล้ว โหวๆๆๆๆๆ ไอ้กูเลยตะโกนเรียกน้ำหวานผู้หลับใหลก่อนเลย ล่ามประจำตัวกู เอิ๊กๆ สักพักก็เสียงเคาะประตูก็มา กูเลยยื่นให้แม่งดูเลย มันก็วอไปบอกเลขPassportกู พร้อมกับบอกว่า ห้องกูสะอาด แล้วจากไป แสด ไง ล่ะ เกือบได้เป็นนักโทษข้ามชาติแล้วไงกู อีสองหมวยแสบ บุกปล้นธนาคารยามวิกาล เป็นแก๊งลูกหมูแล้วไงล่ะห่าเต็ม หึหึหึหึ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “อย่าเสือกรู้เวลาปิดเปิดธนาคารยามวิกาล” สุดท้ายนี้ ทำให้กูรู้อีกว่า ตำรวจประเทศนี้มีคุณภาพจริงๆ ไงล่ะมึง กูได้เจอ FBI ตัวจริงด้วยนะเฟร้ย (อีนี่ไม่เจียม)
Ps เจ้าฟิล์ม ยังมีการไปขอถ่ายรูปกับตำรวจอีกเวรกรรม เค้าคงคิดว่าอีเด็กพวกนี้..... pS ไปทำงานแล้วสาด
March 19 เรื่องเล่าฉบับที่หนึ่งเอ่อ ไม่รู้จะเล่าอะไรหว่ะ แส่ดดดดดดดดดดดดดด
มีเรื่องเล่า แต่มันช่างมากมายกายกอง
ไม่ได้อัพสเปชนาน คิดถึงจริงๆ หึหึหึ
ตอนนี้เริ่มทำงานที่นี่อย่างเต็มขั้นแล้ว
ก็สนุกดีกับการทำงาน แต่กูจะไม่สนุกดี
เมื่อเจอลูกค้าโคตรพ่อโคตรแม่ส้นตีน
แต่ก็เอาเถอะ กูมันเอเลี่ยนนี่หว่า ให้ทำไงได้
ไอ้เมเนเจอร์ก็โหดจริงฟ่ะ แสด วัยทองเหลือหลาย
แต่โดยรวมก็ถือว่าโอเค ไม่ได้ทำให้กูทุกข์ร้อนอะไร
สงสัย กูมันด้าน มันเป็นเรื่องธรรมดาล่ะมั้ง
โอ้ว จะเล่ายังไงดี่ล่ะนี่ มันช่างเยอะแยะเป็นตาแป๊ะ ขายถั่ว
มีเรื่องใหม่ๆ ฮาๆ กับกูเยอะดี
อยู่ที่นี่กลายเป็นแม่ครัวโดยปริยาย ทำให้ลูกหวานกูแดก
อีลูกหวานกูนี่ก็ช่างตดได้ทั้งวี่ทั้งวัน นอนก็ยังตด
อืมมมมม แถมกูยังต้องมาร่วมเตียงกับคนเพิ่งรู้จัก
ที่ดันหน้าตาเหมือนไอ้เออีก
เอ้า สรุปว่ากูควรอายดี หรือไม่ควรอายดีหว่า กรรม
เพื่อนๆที่เจอที่นี่ น่ารักมากมาย มีหลายเพศดีว่ะ กร้ากกก
นิสัยดี เฮฮา มีหลายบุคลิกเฉพาะตัวดี
ตอนนี้ห้องกูเริ่มกลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของที่นี่เสียแล้ว
แล้วเราก็จะมานัดรวมตัวกันแดกโดยเฉพาะเลยทีเดียว
เป็นโรงอาหารขนาดย่อมกระทัดรัด
อากาศที่นี่ก็ยังหนาวตามปกติของมันไป
ขนาดฝรั่งยังใส่เสื้อหนาว มีกูนี่กระแดะขี้เกียจแบก
ก็รับความหนาวเข้าซึมขั้วหัวใจกันเข้าไป
หิมะ ตกบ้างไม่ตกบ้าง ตามอารมณ์มัน
แต่ก็นับว่า พยากรณ์อากาศที่นี่ตรงอยู่เหมือนกัน
บอกว่า จะมา มันก็มาจริงๆเว้ยเฮ้ยยยยยยย
ช่วงนี้ทำงานติดต่อกันหกวันเลยทีเดียว กะบ่ายอีกต่างหาก
แต่ก็ดี กูขี้เกียจตื่นเช้า แต่ก็ไม่อยากมาเจออาเจ๊ แสนโหดจริงเฟร้ย
อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
โอ๊ย ขี้เกียจพิมพ์แระแสด พิมพ์แล้วเดี๋ยวเล่ายาว
March 09 I will be backLet's Go !!!
To The USA
เหนื่อยเหี้ยยยยย ปั่นงานจนวินาทีสุดท้าย Help me please
เหลือ 2475 กูก็จะสบาย หึหึหึ March 06 Final Field7 วันกับการใช้ชีวิตอยู่ที่ปากน้ำชุมพร........Final Field แล้วสินะ ที่จะมีผองเพื่อนรวมกัน35 ชีวิตอันแสนหรรษา อย่าคิดว่า 7 วัน คือการเที่ยวเล่นของเด็กเอามานุษอย่างเราๆ แต่มันโคตรจะเป็นงานเป็นการสุดๆ เฮ้อ..... 7 วัน กับการนอนตี2-3 ตื่น 6-7 โมงเช้า หาไรกิน ทำงาน พรีเซ็นงาน และเขียนงาน แต่มันไม่ได้ทำให้กูรู้สึกเหนื่อยเลย เพราะกูสนุกกับสิ่งที่ทำ แม้จะไม่ค่อยได้พูดคุยกับเดอะแก๊งประจำเท่าไร เพราะต่างก็มุ่งทำงานของตนเองที่จ่อคออยู่ หลายคนที่แทบไม่ได้คุย ก็มาคุยกันในงานนี้ มีสุข ทุกข์ ผสมกันไปตามอัตราสัดส่วนของชีวิต มีเรื่องเล่ามากมายที่ไม่สามารถจะอธิบายได้หมดภายในสเปชนี้ แต่มันก็ได้มาอยู่ในความทรงจำ บนรอยหยักเล็กๆของสมองกูแล้ว การไปครั้งนี้ ทำให้กูพบผู้คนมากมาย วันๆคลุกคลีอยู่กับชาวประมง และชาวต่างชาติ(พม่า) และไอ้.. โดยเฉพาะชายหนุ่มพม่าที่อาจารย์ชอบจับให้กูไปนั่งคุยเหลือเกิน การเดินสายเก็บข้อมูลท่ามกลางแดดร้อนระอุ ใครกลับมาตีนไม่เป็นรอย ถือว่ามาไม่ถึงจริง ไม่อินเทรนอย่างใครๆ นะเฟร้ย ตีนกูก็เป็นลวดลายสวยงามอย่าบอกใครเชียว 7 วันนี้ ทำให้กูได้เรียนรู้ถึงความอุบาทว์ และวงจรชีวิตอันอัปยศของตำรวจไทย และชีวิตอีกมุมหนึ่งของคนที่ถูกเรียกว่าต่างด้าว แม้จะบอกไม่เต็มที่หรอกว่า คนเหล่านั้นจะเป็นคนดีหมด แต่คนที่กูได้พบเจอและคลุกคลี มีแต่คนดีๆทั้งนั้น ความน่ารัก ความเป็นกันเอง และน้ำใจที่ได้รับ มันก็คุ้มอยู่ เห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็น ได้ยินสิ่งที่ไม่เคยได้ยิน เจอในสิ่งที่ไม่เคยสัมผัส........... มันเป็นประสบการณ์ดีๆที่ผ่านมาหา ได้เห็นมุมของใครหลายๆคน โดยเฉพาะอาจารย์พุฒ เหมือนพ่อที่น่ารักของลูกๆ(ศิษย์)ทั้งที่เวลาสอนคนละเรื่องเลยทีเดียว พี่แพรที่ผันตัวมาร้องเพลง ไม่ได้เข้มตลอดเวลา และ อาจารย์ใหม่ พี่เกตุ พี่สาวที่น่ารัก ขวัญใจพวกเรา มาที่นี้กูได้กลายเป็นขวัญใจชาวใต้แล้วเรียบร้อย กร้ากๆๆๆ ทั้งผู้ใหญ่ใจดีที่เป็นชาวไทยเรียกให้กูอยู่สะที่นี่ เด็กออทิสติกที่พยายามฉุดกระชากลากถูกกู พร้อมเรียกกูว่า “แม่” หมาน้อยแห่งซอย 29 ห้อง ที่วันๆเรียกร้องความสนใจ ฯลฯ เฮ้อ.....เอาละ พอดีกว่า ทำงานๆ อ่อ หากใครได้ไปปากน้ำเมืองชุมพร โปรดอย่าลืม ร้านก๋วยเตี๋ยวทำเอง ลูกเจ้าของร้านหน้าตาดี โดยเฉพาะด้านข้าง หุหุ หื่นๆ ขาวใส รักเด็ก ช่วยพ่อแม่ อันเป็นอภิชาตบุตร อู้วววว ระหว่างที่อัพสเปชอยู่นี้ เพื่อนชาวเราหลายคน คงหลับสบายกันหมดแล้ว......... แต่กู ยังคงจับจอง และหมกมุ่นอยู่กับหน้าคอมอีกเช่นเคย งาน งาน งาน และ งาน สอบด้วยเฟร้ยย เค้าอยากนอน อ่า เค้าอยากนอน อีกแค่2 วันเท่านั้น กูก็ต้องเดินทาง ไปพบกับอีกประสบการณ์ใหม่ๆที่อเมริกา โหมด ทริปขี้ข้าปฎิบัติ เซอร์เยสเซอร์ ดวงชะตาทักกูมาว่า ห้ามเดินทางไกล แต่กูกำลังจะเดินทางไกลกว่าเดิมแระสาด งึมงำๆ บุญรักษาทีเถิด สาธุๆ หลับเผื่อกูด้วยนะ เพื่อนๆ แง๊ๆๆ
Ps. งาน Pre proposal งาน Rewrite ที่ไปออกFeild งานอาจารย์มณีวรรณ สอบอาจารย์พจนา สอบอาจารย์สาลินี เวลาสองวัน กับงานที่มี ยังไม่ซื้อของเตรียมตัวเลย สาดๆๆๆ
|
|
|
