| zantaluzia's profileLearning from the past -...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
May 31 เง่อเริ่มทยอยกันกลับแล้วสินะ
ชาวเราไทยคิดทั้งหลาย
ไปกันทีละคนสองคน
รู้สึกเหงาๆ แปลกๆ ไงก็ไม่รู้แฮะ
ก็รู้อยู่หรอกว่าเดี๋ยวก็ได้เจอกันที่เมืองไทย
แต่ก็นะ อยู่กันมาตั้งสามสี่เดือน
เฮ้อออออ
บอลเปิดประเดิมเป็นคนแรกเลย
แถมไม่ได้หยุดงานอีกต่างหาก
เซ็งจิต,,,,,,,
อดพบปะสังสรรค์ ถ่ายรูปครบหมู่ 19 คนเลย
ค่อยๆ ทยอยไปทีละคนสองคน Y_Y
นี่ขนาดแค่คนไทยนะ
แล้วกับบุคคลที่ได้รู้จักที่ผ่านเข้ามาในชีวิตที่นี่อีก
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะดำรงรักษามิตรภาพได้ยืนยาวแค่ไหน
งานเลี้ยงคงต้องมีวันเลิกลาสักวัน
แต่กูจะอยู่เป็ฯคนสุดท้ายคอยเก็บล้างละกันนะ
เง่ออออออออออออ
แอบคิดถึงที่นี่อยู่เหมือนกัน
ไม่มากไม่บ่อย แต่ไม่หาย แน่นอน
ปล นังเจมส์จะลาออกเพื่อ จะตามกูกลับมาประเทศไทยด้วยหรอไง
May 28 บ้าๆ บวมๆหลังจากสระน้ำโรงแรมเปิดไม่นาน
ด้วยความกระสัน กระเหี้ยน กระหือรือ ของกูนั้น
ชักชวนแม่งเหล่าผองเพื่อน
"ไปโดดสระน้ำกันเต๊อะ"
หลังจากที่เมื่อวานกระสันชวนกันโดดน้ำ
กับหนูโอมและหนูติมไปแล้ว
ณ เวลาห้าโมงฟ่า นานทีได้เลิกงานเร็ว
แต่วันนี้ต่างจากเมื่อวาน
เพราะกูอยากจะเล่นน้ำตอน เที่ยงคืนกว่า
เลยชักชวนกันสนองตัณหา
อันมีลูกทีม เป็นหนูวิทย์ ตามด้วยหนูฟิล์ม และหนูแอน
เท่านั้นไม่พอ อย่าสนุกกันอย่างสงบ
เราต้องชักชวนผู้อื่นมาด้วย
ตบท้ายตามด้วย หนูจอย หนูต้น และเจ้าแจ๊
มีไอติม กับเจ้าแก๊กมาให้กำลังใจขอบสระ
ก็เล่นกันไปเถอะครับ ตอนเที่ยงคืนกว่า
โดดกันแม่งทั้งชุดนั้นแหละ
อะหุ อะหุ หะริ หะริ
กิ๊กกั๊ก วิ้ดวิ้วกันไป
แต่เวลาของพวกเราก็ต้องจบลง ว้า
ด้วยความมีน้ำใจของพวกเรานั้น
เลยชวนแม่งกันมาทั้งโรงแรม
เสียงดังมากไปหน่อยนั้นเอง
แค่ได้ยินถึงประตูข้างเอง
ก็เท่านั้นเอง อ่า
เหล่าบรรดาน้าเนท เลยมากระซิบเตือนให้ขึ้นมาจากสระเลย
แสดดดดดดดด
เนื่องจากบรรดาลูกค้าของโรงแรมทั้งหลาย
ต่างล้วนแล้วมาคอมเพลนประมาณ
เหี้ย กูนอนไม่หลับ
สัด ใครให้มึงมาเล่นน้ำตอนนี้
(อย่าไปเชื่อครับ ประโยคเหล่านี้ล้วนถูกแต่งขึ้น)
โธ่ หมด เวลา สนุก แล้ว สิ
แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็แค่โดนใบประกาศ
ถึง Thai Kids ทั้งหลายเองแหละ
มีอีกรอบ ก็แค่โดนไล่ออกจากโรงแรม
มึงจะกลัวอะไร
กร้ากๆๆๆๆ ช่างแม่ง
กูจะกลับแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย
สระว่ายน้ำจ๋า วันนี้ขอลาก่อน
พร่งนี้ค่อยมาเล่นกันใหม่นะ หึหึ
ปล ดูหนังกับน้า กับ เหลี่ยม มา หะริ หะริ May 21 NEw York $ Niagaraผจญภัยในต่างแดนวันนี้เสนอตอนนนนนนนนนนน
"เที่ยวกับป๊า ไม๊จ๊ะหนู" ผึ่งๆๆๆๆ
เรื่องของเรื่อง และของเรื่อง ไม่มีอะไรมากมาย
ก็แค่ กูไปเที่ยวเท่านั้นแหละ
ถ้าจะให้เล่า คงยาวเป็นสามวาสองศอก(มันเท่าไรกันวะ)
จะเว้า กันอย่างคร่าวๆ พอเป็นกระสัย
เริ่มต้นจากการเดินทาง ณ วันที่ 16 พฤษภาคม
แหกตา ไม่หลับไม่นอน ถึงตอนตีสี่ เพื่อไปสนามบิน
กู เจ้าแอน หนูติม และคุณชายเต๊ก ไปกรุ๊ปแรก
ถึงสนามบิน JFK เวลาประมาน แปดโมงเช้า
รับคุณหญิงโอม กับ นังฮงตอนประมาณเที่ยง
วันแรกก็พาไปชมทัศนิยภาพรอบๆ ของเมืองท่า
โอ้วววววววววววววว แสด หลับตายครับกู
นั่งรถเที่ยว กูก็เที่ยวในจิตวิญญาณอันล้ำลึกนี่แหละ
ตื่นเป็นพักๆ ตื่นตาตื่นใจเป็นรอบๆ แล้วก็หลับต่อ
ตอนกลางคืนไปนอนบ้านอาหมู โอ้ว ไฮโซ อย่าบอกใคร
ได้นอนบ้านอันหรูหรา ฟู่ฟ่า อืออา โอ้วแหมนน
นอนให้เป็นบุญสันหลังสะหน่อย แถมได้แดกข้าวมันไก่ กับบะหมี่อีก
แดกกันเปรมเลยทีนี้ เอ่อ,,,, จะเล่าคร่าวๆนี่หว่า ตัดตอนเลย
ตื่นตอนเช้าก็แวะวัดไทย แล้วก็บุกตระเวณตะลุยนิวยอร์ก
ด้วยสองฝ่าตีนของข้าพเจ้านี้ ด้วยsub way อันน่ากลัว
ไปถึงทุกที่ครับไม่ต้องเป็นห่วง
เดินกันเข้าไปครับ ตั้งแต่เทพีเสรีภาพ ยันเวิลเทรด
Time Square และอื่นๆอีกมากมายนั่นแล
โอ๊ว ขี้เกียจพิมพ์แระ
(ขณะนี้อารมณ์เจ้าของได เริ่มเข้าโหมดเคลิ้ม)
เอาเป็นว่าวันที่สองนั้นกูก็เที่ยวแม่งสะทั่ว ด้วยสองฝ่าตีน
ตกเย็นแดกอาหารไทยอย่างเปรม หร่อยสาด คิดถึงกระเพราไก่
ตกดึก นั่งเกรฮาว มุ่งสู่ไนแองการ่า
หลับๆตื่นๆ ปวดสันหลังอยู่บนรถนั่นแหละ
เหม็นขี้ปากคนข้างๆกันไป
ถึงไนแองการ่าเวลาประมานหกโมงเช้าฟ่าๆ
อากาศมันหนาวเหน็บจับใจ ไอ้พวกกูทั้งหลาย
ก็ทำเนียนเข้าไปในโรงแรมอะไรก็ไม่รู้สะเลย
เข้าห้องน้ำฟรี ล้างหน้าฟรี ขโมยผ้าเช็ดมือมาเช็ดตัวฟรี
ขโมยสบู่ น้ำยาบ้วนปาก มาอีกต่างหาก เอาสะคุ้ม
แล้วก็เดิน ตะแรดๆๆๆ ไปไนแองการ่า
ถ่ายรูปชายแดนแคนนาดา กับ เมกา ให้โดนตำรวจไล่เล่นสะก่อน
แล้วก็นั่นแหละ ไนแองการ่า อ๊าค ไนแองการ่า กูมาถึงแล้วโว้ย
งามแต๊ ธรรมชาติสร้าง แม้ใครจะมาครหาว่ามันก็แค่น้ำก็เหอะ
แล้วไงฟ่ะ ก็มันน้ำตก นี่หว่าจะให้เป็นไส้ติ่งเรอะไง
เดินกันให้ลากเลือดในไนแองการ่า เพิ่งมาสำเหนียกได้ว่า
ควรจะนั่งรถชม ก็เสียกันสองดอลนั่งประมานห้านาที
แล้วก็ออกไป shoping outlet กันสะงั้นเลยทีเดียว
กูก็นอนกอดกระเป๋าback pack ของทุกคนกันไป
ซื้อของกันให้เปรม ซื้อไป ก็หนักพวกมึงไป หึหึ
แล้วก็รีบจ้ำกลับสู่ไนแองการ่าอีกรอบ ยามดึก
คึกคักเสียนี่กระไร เปิดฟงเปิดไฟ เปิดเพลง ลัลลา
ผู้คนมากหน้าหลายตา มาดูไอ้แค่น้ำตกเนี่ยแหละ
แต่แล้วเวลาก็ต้องพาให้เราต้องจากที่นี่ไป โอ้วแหมนนน
รีบจ้ำไปสู่เกรฮาว แล้วค่ำคืนนี้ เกรฮาวก็เป็นบ้านหลังที่สองกูอีกรอบ
เดี๋ยวหลับเดี๋ยวตื่น หน้าก็จิกไอ้คนข้างๆกูกันไป
ถึงนิวยอร์ก ณ เวลา หกโมงเช้าฟ่าๆ
อย่างแรกที่ทำก็คือ เอาผ้าที่ขโมยมาเช็ดตัว
แต่งองค์ทรงเครือง ให้งามจัด
หาไรแดก เดินแรด เดิน และ เดิน และ เดิน
เข้านี่นั่นโน่น โอ๊ย สารพัด แล้วก็มุ่งสู่สนามบิน
แยกย้าย กลับCleavland เป็นอันเสร็จพิธี
แต่,,, เจ้าฮง กับ เจ้าโอม ดันตกเครื่องนี่สิ
สะงั้นอ่ะเพือนกู ฮิ้ววว เอาล่ะมึง ได้คู่รักคู่ใหม่ก็คราวนี้แหละ
กร้ากกกกกกกก (หัวเราะอย่างมีเลศนัย)
สรุป,,,,,,,,,
ไม่ว่าทริปนี้จะเหนื่อย จะร้อน จะหนาว จะหิว
จะงี่เง่า จะบ้าบอ จะหัวเราะ หรืออะไรก็ตาม
แต่สำหรับกูแล้ว แค่มีเพื่อนที่อยู่ด้วยกับเรา
มันก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกอย่างในสี่วัน
เป็นความสุขและสนุกสำหรับกู
กูรู้สึกดีนะเฟร้ย ที่ได้เที่ยวกับพวกเอ็งทั้งหลาย
จนข่าว พบกับทริปต่อไป
(อยากไปไนแองการ่าอีกครั้ง เหมือนสิบสี่อีกครั้ง)
สิ่งที่กูได้เรียนรู้จากการเที่ยวครั้งนี้ก็คือ
หน้าเอเชียอย่างกู ไม่เป็นที่แปลกใหม่สำหรับนิวยอร์ก
นิวยอร์กมันคือกรุงเทพดีๆนี่เอง
ต่างประเทศที่ว่าหรูมันก็สกปรกเป็นเหอะ
บัฟฟาโล่ สวยกว่านิวยอร์กกว่ามาก
มาไนแองการ่าตอนกลางวันเมิงจะเจอรุ้ง แต่มาเย็นดีกว่าวะ
เกรฮาว ไม่ได้แย่อย่างที่คิด
คนไทยเยอะสัดหมา
Sub way บ้านเราหรูฟ่าอีก
กระเพราไก่ กับผัดไทยอร่อยมาก
อาหารไทยไม่แพงอย่างที่คิด
มีร้านวิดีโอไทยให้เช่ามากมาย
Central park = สวนลุม
เมิงสามารถเจอแรกคูนใน Centra park ได้
Tax แปดดอล
ใกล้จะสร้างเวิลเทรดใหม่แระนะ
โอ๊ย พอ นอนดีกว่ากู
จบ
May 09 แอบซึ้งอยู่ที่นี่มาก็ร่วมสองเดือนกว่าแล้วสินะ
ชีวิตเฮบ้าง นอยบ้าง ปะปนกันไป เพื่อนร่วมงานก็บ้าบอ ขำขัน หนุกหนานหนิทหนมกันไป อย่างน้อยมันก็ทำให้กูเปื่อย เคยคิดอยู่เหมือนกันว่าถ้ากลับไปแล้วกูจะอะไรกับที่นี่หรือเปล่า และแล้ว นังแอนดรู ผู้ชายหน้าเหียก กร้าก ประมานเด็กเลว อันธพาลอันดับหนึ่ง (โทษน้า แอนดรู ก็มันเรื่องจริงนิหว่า เอิ๊ก) เล่นบ้า เล่นบอ กันอยู่ดีๆ เสือกพูดขึ้นมาว่า "ถ้าเต็มไป คงคิดถึงเต็มน่าดู" "แล้วคุณจะกลับมาอีกไม๊" มันเป็นคำง่ายๆ สั้นๆ ซึ่งจริงๆแล้ว ตัวมันเอง อาจจะไม่ได้จริงจังอะไรกับประโยคนี้ก็ได้ แต่บอกตรงๆว่ามันทำให้กูรู้สึกดี คิดแล้วมันก็แอบใจหายเล็กๆ เหมือนกัน เพียงระยะเวลาสั้นๆ ที่ได้รู้จัก และทำงานที่นี่ ก็ทำให้รู้สึกเสียดายอะไรอยู่เหมือนกัน เสียดายกับการที่เราได้รู้จักใครสักคน แล้วเราต้องจากไป ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป มันก็แค่นั้น ง่ายกับการที่ได้รู้จัก แต่ยากที่จะดำรงมิตรภาพดำรงอยู่ อยู่ประเทศเดียวกันคงไม่เท่าไร นี่อยู่คนสะคนละที่ เอ้อ....ถ้ามันไม่ลืมกู กูก็คงไม่ลืมมันเช่นกัน นั่นแล เฮ้ย แล้วกูก็แพล่มห่าอะไรเนี่ย กูยังต้องอยู่อีกสามอาทิตย์นะ เฟร้ย สาดเต็ม เลิกคิดก่อนๆๆ จบข่าว ถึงตอนนั้นค่อยมาว่ากันทีหลัง ขี้เกียจบิื๊วววววววว
ปล. ซึ้งใจนังเจมส์ T_T May 01 YO!!LET's Go To The Niagara
wowwwww LET's Rock ชิลๆ กับชีวิตปอนๆของกู
ที่ยังคงดำเนินต่อไป ตามอารมณ์และแรงบันดาลใจ ปล ชีวิตคือการเดินทาง แต่การเดินทางที่มันต้องใช้เงินนี่สิ คิดหนัก ฮ่วย ปล1 ชอบจริงๆ เล้ยยยย วู้ |
|
|
