| zantaluzia's profileLearning from the past -...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
May 24 ความงามที่มองข้ามไปหลังจากแดกเกี้ยวตอนเย็นเสร็จ
อยุ่วันนี้เกิดเป็นห่าไรไม่รู้
วลีหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาลอยๆ จากหัวสมองของกู
เพียงเพราะแค่เห็นใบไม้ขึ้นเต็มต้นไม้เท่านั้นแหละ
มันเป็นเพียงความรู้สึก นึกคิดต่อสิ่งรอบข้าง
ของคนเพี้ยนๆเช่นกูนั่นแหละ
จริงๆ หลายต่อหลายครั้ง กุก็เอื้อย
ชิลๆ รับลม มองสิ่งต่างๆรอบๆตัวอยู่บ้างนะ
แต่ทำไม กูไม่เคยรู้เลยว่า
ต้นไม้ที่กูมองเห็นมันอยุ่ทุกวัน
ทว่าที่ผ่านมากูยังคงให้ความรู้สึกของต้นไม้ที่มันโล้นๆ
มีลูกบ้าอะไรหล่นมาเต็มพื้นให้กูเหยียบเล่นอยู่เลย
แต่วันนี้กูกลับเห็นใบไม้ ดอกไม้มันเต็มต้น
จะบอกว่า มันเพิ่งงอกวันนี้คงไม่ใช่
แต่เพียงเพราะเราไม่เคยสังเกตมันต่างหาก
แล้วก็เออว่ะ ได้ลุกๆที่กูเหยียบเนมันไม่มีแล้วนิหว่า
..
.....
ขณะที่เราเดินผ่านสิ่งต่างๆอยู่ทุกวัน
มันได้เปลี่ยนแปลง ตามวันเวลาอันสมควรจะเป็นของมัน
เราเองก็คงมัวสนใจกับเวลา ชีวิตของตน
และสิ่งต่างๆจนหลงลืมมองอะไรบางอย่างรอบๆกาย
ที่พบ ที่เจอ ที่ผ่าน ที่เห็น
ลองนั่ง ลองคิด ลองมอง ลองหยุด ลองฟัง
อาจจะเห็นอะไรมากขึ้นก็ได้นะ
sometimes when we got used to something,
it made us forget about how much growth of those trees along the way May 15 earth quakeohhhhhhhh ณ เช้าวันนึง ที่แสนน่องนอย
มึนๆ เพราะไม่ได้นอน
อยู่ๆ ตึกก็ สั่น กึ่งๆ
สั่น กึ่งๆ ได้ประมาณสองจึก
หรือ ประมานว่า หายใจเฮือกนึง
สองวินาที
เสียง ครืนๆ
แล้วก็ได้ตระหนักว่า
ไอ้วอบอกมาว่า จีนแผ่นดินไหว
พอบอกเหล่าซือ ก็ดันบอกว่า
เมืองจีนใหญ่จะตาย
ต้าเหลียนไม่ไหวหรอก
และแล้ว คุณชายโป๊ะก็ดูโทรทัศน์
สรุปว่า
ไอ้แรงสั่นสะเทือนที่ว่านั่นก็คือ
แผ่นดินไหวนั่นแหละครับพี่น้องงงงงง
จะเกิดอะไรขึ้นกับโลกเราอีกนี่ May 08 คิดถึงล่ะซี๊รู้น่ะ
พวกมึง
กำลังคิดว่า
ไม่มีใครนัดกินข้าวใช่ไหมล่ะ
ไม่มีใครไปนั่งมหาลัยเป็นเพื่อนอ่ะสิ
ไม่มีใครบ้าเล่นบาสตอนตีสี่กับมึงชิมิ
ไม่มีใครยอมไปชิลอย่างไร้เหตุผลเหมือนกูดิ
ไม่มีใครโทรศัพท์กวนประสาทใช่ม่ะ
ไม่มีใครคอยส่งเสียงด่ารำคาญหูสินะ
ไม่มีใครเป็นตัวตั้งตัวตีเวลามิตติ้งตุ้ยปา
พอไม่มีกูพวกมึงไม่ค่อยแดกเค้กเชรฟฟรอนแล้วซี่
พอไม่มีกูไม่มีใครไปหาอะเด
พอไม่มีกูไม่มีใครชวนดูหนังเข้าใหม่ชิมิฮิ
พอไม่มีกูพวกมึงเหงา....ม้าย
พวกมึงคิดถึงกูอะเดดดดด กูรู้หรอก
แน่นอนนนนนนนน
ไม่มีใครเป็นเพื่อนประเสริฐเยี่ยงกูแล้ว
กร้ากกกกกกกกกกกกกก
และแน่นอนนนนน
กูก็คิดถึงพวกมึงเหมือนกัน
May 04 แอนนิแวซารี่เผลอ แว๊บๆ แพล่บๆ แหมบๆ แก๊บๆ
(อ่า พอออ)
ก็ผ่านวันที่ สาม พฤษภาคมไปแล้วหรือเนี่ย
มิใช่สิ่งใดเลย มันแค่เป็นวันเกิดเพื่อนกูคนนึง
เป็นวันที่แม่มันเจ็บท้องคลอดมันออกมา
เป็นวันที่มันอายุมากขึ้นอีกปี ก็เท่านั้น
ซึ่งเป็นสิ่งที่พิเศษสำหรับมัน มิใช่กู
แต่ความสำคัญที่กูเอื้อนเอ่ยมาทั้งหมดนั้นก็คือ
กู กระทำการบางสิ่งมาได้ครบ หนึ่งปี(แล้วหรือนี่)
โอ้ว ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ
การแดกข้าวหลังห้าโมงเย็นจนถึงสี่ทุ่ม
กูทำแม่งมาเกือบปี ที่เพิ่งมาเปลี่ยนเวลาเป็นสามโมง
หลังจากที่มาเมืองจีนได้ไม่นาน เนื่องจากขาดการสังสรรค์
หลังมื้อเย็นที่ปฎิบัติกันเป็นประจำในหมู่มวลเพื่อนฝูง
อีกนั่นแหละ กูก็ไม่รู้ว่า
กูจะต้องแดกหลังสามโมงเย็น จนถึงสองทุ่ม
ไปอีกเมือ่ไรกัน
บางทีก็คิด เดี่ยวก็ตายแดกไปเถอะ
บางทีก็คิด กินเพื่ออยู่มิได้อยุ่เพื่อกิน
บางทีก็คิด เป้าหมายกุยังมาไม่ถึง จงอดและทนไปก่อน
อะไรก็ช่าง
วันนี้กูขอ เซเลอเบท ให้กับสิ่งที่กู
อดทนมันมาได้ถึงหนึ่งปี
ฉลองงงงงง
|
|
|
