zantaluzia's profileLearning from the past -...PhotosBlogLists Tools Help

Blog


    July 29

    อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

    นานแค่ไหนแล้ว .......ที่กูไม่ได้ อุ ปะ ติ เท่ง
    หรือจริงๆแล้วมันผ่านมาแล้ว แต่กูไม่รู้ฟ่ะ
    ชีวิตเริ่มเข้ารูปเข้ารอยมากขึ้นหน่อยนึง
    ยังไม่รู้หนทางในชีวิตต่อไปอันแสนยาวไกล
    วันหนึ่งนั่งรถเมล์ มองผู้คนผ่านไปมา
    เอ้อ....อย่างกับก่อนพระพุทธเจ้าออกบวช
    มองคนไปเรื่อยเปื่อย เด็ก วัยรุ่นหนุ่มสาว
    คนแก่!!!~ เง้อ....สักวันชีวิตกูคงเป็นเยี่ยงนั้นแล
    ยังคิดอยู่เลยว่า ข้างหน้าจะเป็นยังไง
    อีกหน่อยกูคงแก่แบบนี้
    อายุมากขึ้นทุกวันๆ
    หรือกูจะตายก่อนอายุ 70 ดี(แต่จะถึงหรือเปล่าอีกเรื่อง)
    ไม่อยากกลายเป็นคนแก่ ที่ทำอะไรไม่ได้
    หงอยอยู่กับบ้าน เห็นแล้วสะเทือนจิต
    แล้วก็มาคิด ถ้ากูตายไปแล้วจะเป็นไง
    ทุกอย่างมันนิ่งสงบ ไม่หลงเหลือคนที่ชื่อเต็มสิริอีกต่อไป
    ก็เท่านั้น โลกมันก็ยังหมุนเวียน
    มันก็ไม่เคยสนหรอกว่าใครจะจากไปกี่คน
    ชีวิตของกูก็สิ้นสุดเพียงแค่นั้น
    แล้วยังไงต่อไป........ไม่รู้เหมือนกัน
    แล้วก็จะถูกลบเลือนไปตามกาลเวลา
    นี่ไม่ได้ปลง แค่กำลังคิด ถึงวันข้างหน้า
    เดี๋ยวๆ ก็เรียนจบแระ
    แต่งงานยังไม่รู้ หาคู่ครองในอนาคตไม่ได้
    เข้าสู่ชีวิตทำงาน.........ชีวิตที่เป็นเครื่องจักรกล
    ตื่นมา ทำงาน กลับบ้าน นอน ตื่นมาอีกที ทำงาน กลับบ้านนอน
    เง้อ.....ชีวิตฉันจะต้องเป็นอย่างนั้นจริงๆหรือฟ่ะ
    ไม่อยากจมอยู่กับชีวิตเพียงเท่านั้น
    ทำงาน หาเงิน เลี้ยงบุตรและธิดา
    หัวล้าน นมยาน ถูกทอดทิ้ง นอนตายในโลง
    พิมพ์มาตั้งนาน กูยังหาจุดประสงค์ไม่ได้
    แค่คิด..........คิด..............
    เปิดตา ออกเดินทาง เก็บเกี่ยวทุกสิ่ง ผจญโลกที่กว้างใหญ่
    แพลนที่ตั้งไว้หลังเรียนจบไม่รู้จะทำได้หรือไม่
    ทำไม กูเป็นคนอย่างนี้หนอ....
    เอาเป็นว่าของ ทีสิท ให้รอดจากปีนี้ก่อนละกันนะ เหอะ
     
    ปล. ทำไมต้องอยากมีแฟน สืบพันธุ์หรือ ประเด็นจะพูดในคร่าวต่อไป  
    July 24

    ....

    อะไรกันค้าบพี่น้อง
    ได้ยินข่าวแล้วหงุดหงิด ไอ้เรื่องม๊อบๆ ควยไรเนี่ย
    วันๆเลิกม๊อบก็มาขอเงินกูตอนแดกข้าวอีก
    ยิ่งฟังข่าวแล้วก็หงุดหงิด
    ไม่สนว่ามันจะไปทะลาย พังที่ไหนหรอก
    แต่กูรำคาญที่มานั่งฟังข่าวไรฟ่ะ
    โลกร้อนก็พออยู่แล้ว
    วันๆประกาศเข้าไป รักในหลวง
    กริยาไม่เห็นเป็นเยี่ยงนั้น
    จะรับร่าง หรือไม่รับร่างช่างหัวแม่ง
    ใช้ประชาธิปไตย ก็เรื่องมาก มากเรื่อง
    ต่างมีความต้องการสิ่งที่ตนอยากได้ทั้งนั้น
    ประชาธิปไตยคือ อะไร ...........
    อีพวกแสดงสิทธิ ก็แสดงกันเข้าไป
    อย่าใช้เลย ไม่เหมาะกับสังคมไทยจริงๆ
    เผด็จการ ก็จะหาว่า ไม่ซีวิไลซ์
    ตอนนี้มันคือระบบนายทุนกันหมดแล้วเพ่
    สรุปแล้วประเทศไทยควรจะเป็นแบบไหน
    กูว่า กลับไปใช้ระบบพ่อปกครองลูก
    สั่นกระดิ่งเรียกเวลามีปัญหาล่ะกัน
    เวลามีพวกเหี้ยๆ เลวๆ เยอะๆ
    ก็จะได้ทำกฎมณเฑียรบาลไปเลย
    สะใจดี .......
    กฎหมายไทยมันช่างไร้ประโยชน์ยิ่งนัก
    จับยิงเป้าแบบเผด็จการ จอมพลสฤษดิ์ คงมันส์น่าดู
    ถึงตอนนี้ใครมาอ่านแล้วเสือกมาจับกูก็ไม่รู้
    เพราะกูเสนอความคิดตามระบบประชาธิปไตย
    ของคนเอาแต่ใจ เฟร้ย....


    ปล. อะไรของกูว่ะวันนี้ เพี้ยนนนนนน
    ปล1. ฮื่อๆ อยากถ่ายรูปพี่จิ้มลิ้ม ง่ะ

     
    July 21

    ไม่มีชื่อเรื่อง

    เบื่อฟ่ะ

    มีเรื่องราวในใจมากมายเฟร้ยยยย

    แต่กูก็ไม่สามารถเรียบเรียงออกมาได้

    ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต อะไร

    มันก็แค่เพ้อๆ บ้าๆ บวมๆ ของกูไปเรื่อยๆ

    แค่ความอึดอัดบางอย่างที่ไม่รู้เรื่องอะไร

    แค่ความหงุดหงิดกับบางเรื่องของตนเอง

    ฮ่วยยยยยยย

    พูดถึงเรื่องเมื่อวานดีกว่า

    ในที่สุดสาย134+165 ของเรา

    ก็เสร็จสิ้นภารกิจกับการศึกษาในมหาลัยตลอด 4 ปี

    โอ้ว ....Congratulation

    เจอพี่จิ้มลิ้ม มันช่างจิ้มลิ้มเหมือนเดิม หึหึ

    เอาล่ะมึง งานนี้รักใครชอบใคร ขอถ่ายรูปสะ

    ไม่ผิด ไม่บาป ไม่น่าเกลียดนะน้องเอ๊ย

    แต่กู......ยังไม่ได้ขอใครถ่ายรูปเลยเว้ย

    ถ่ายแต่พี่บัณฑิตกูเองนี่แหละ

    เด็กเดคคนนั้นก็จบ หน้าสวยคนนี้ก็จบ

    จิ้มลิ้มก็จบ เอ้า...

    อาหารตา กูเรียนจบกันหมดเลยเว้ย Y_Y

    แล้วต่อไป จะแซ่บกับใครดีล่ะนี่

    เง้อ ปีหน้าก็จะตากูแล้วหรือนี่

    วันหนึ่ง เจ๊เด่นห้องซ้อมแห่งปุนปันก็คุยกะกูว่า

    เจ๊ยังจำเต็มใส่ชุดนักเรียนชาย ผูกจุก ดึงถุงเท้าตึงได้อยู่เลย

    เผลอๆ ตอนนี้จะเรียนจบแระ

    เง้อ...... อารมณ์ไหนของเจ๊

    แต่ก็นะ กว่าจะผ่านพ้นช่วงนี้

    มันรู้สึกเบื่อหน่าย ไม่อยากร่ำอยากเรียนเลยจริงๆ

    แต่ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้

    เมื่อไรจะหลุดพ้นจากอาจารย์สุภาภรณ์ กับนุชภางค์เสียงที

    ว๊ากกกกกกกกกกก

    กูเบื่อเหลือเกิน เบื่อมากกว่า Propasal ที่เพิ่งส่งเสียอีก

    เว้ยๆๆๆๆ อยากเรียนแต่วิชาเอก.........

    ไปฟิล อีก กูไม่อยากไป โว้ย เข้าใจกูเปล่า แสด

     

    ทุกวันนี้ ฉันทำได้เพียงแค่ ทิ้งลมหายใจ ไว้กับห้องเรียนไปวันๆ เท่านั้น

     

    ปล. แล้วเมื่อไรไอ้เพลงในสเปชกูจะใช้ได้สะทีฟ่ะ

    ปล1. อ้วนขึ้นๆ โกรธๆๆๆๆๆ

     
    July 15

    ถึงเพื่อนร่วมชะตาเดียวกัน

    ถึงเพื่อนร่วมชะตาเดียวกันทั้งหลาย ....
    .........
    ......................
    ..............................
    .....................................
    ข้ารู้
    ว่าเจ้า
    หัวบานไม่สระผม
     
    ข้าเห็น
    ว่าเจ้า
    กำลังออนเอ็มว่าบีซี่อยู่
     
    ข้าทราบ
    ว่าเจ้า
    ปั่นงานส่งๆเช่นเดียวกับข้า
     
    ข้ามั่นใจ
    ว่าเจ้า
    เครียดจัด ระบายขึ้นหัวเอ็มเช่นข้า
     
    แต่เจ้ารู้ไม๊ว่า
    พวกเจ้าเป็นแค่ ...........
    ปุถุชนเอกมานุษยวิทยา
    ธรรมดาหน้ามึนคนหนึ่ง
    ที่ไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือ
    Thesis ไปได้ดอก
    ...........
    ....................
    ..................................
    หะริ หะริ หะริ
    (ภาวะ กูอยากนอน)

     
     
    วรรคทองวันนี้
    "ไม่ใช่ว่าผมไม่มีความรักหรอกครับ"
    "แต่ความรักที่ผมมีทั้งหมดนั้น"
    "อุทิศให้ตัวเองไปหมดแล้ว...."
     
    จารึกไว้โดยคุณ ภาสกร
    (เพื่อนอาจารย์เจี๊ยบ) ณ วงข้าวต้ม บางลำพู
    July 06

    T_T

    ฉันมันแค่ 20 บาท
    ...
    ....
    ........
    คนไม่พิเศษ
    (เล่นมุขห่าไรของกูนี่)
    เฮ้ออออออ
    ตุลาที่รอคอยยยยยยย
    July 04

    ว่าถึงเรืองความหวัง

    A :มึงว่าม่ะ....
    B :เอ่อ ว่าไรว่ะ....
    A :เวลากูหวังเหี้ยไรนะ แม่งผิดหวังทุกทีเลยวะ
    B :น่านสิว่ะ กูก็เป็น
    A :เวลาไม่ได้หวังอะไร เสือกได้มากกว่าที่คิด
    B :อืม...เห็นด้วย
    A :เอ่อ เพราะไรว่ะ
    B :ห่า กูก็ไม่รู้เหมือนกัน
    A :เฮ้อ......ชาตินี้กูควรจะหวังไรม่ะฟ่ะ
    B :โนคอมเม้นว่ะ สิ่งที่มุ่งหวังมันมักจะผิดหวัง แต่ไอ้ที่ไม่เคยหวังจะไม่คาดฝันเสมอแหละ
    A :คงจะใช่ เฮ้ย ไอ้ห่า จะสมหวังบ้างไม๊กู อยากได้ไอ้ที่หวังๆบ้าง
    B :อืม......... ไม่รุ
    A :.......
     
    เสียงของเหี้ยเถียงกันในใจ
    เหี้ยกูคงถกเถียงต่อไป
    หวัง หรือ ไม่หวัง ดี เง้ออออออ