| zantaluzia's profileLearning from the past -...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
August 30 สนทนาบนโต๊ะอาหารบนโต๊ะอาหารประสาแม่ลูก
เด็จแม่ : ทำไมมึงอ้วนอย่างงี้ว่ะ กู : ..... เด็จแม่ : แต่ก่อนมึงก็ยังผอมๆตัวเล็กๆ ที่สุดในบ้านไม่ใช่หรอว่ะ กู : จะไปรู้เรอะ เด็จแม่ : แล้วจะขายออกไม๊เนี่ย วู๊ยยย กู : ............. แม่กูยังหวังให้กูขายออกอีกรึเนี่ย
ก๊อดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!! เกือบ 21 ปี มิเห็นเคยปริปากบ่น รายเน่?? จบบทสนทนาโดยกูตอบในใจเองว่า "ช่างแม่ง อีกนาน" กร้ากกกกกกกก ปล. ปวดไหล่ + คอ ฟ่ะ ปล1. เพลงใกล้สำเร็จแล้ววว August 25 อากาศอยากอยู่เฉยๆ
อยากพัก อยากสงบ อยู่กับตัวเองสักพัก (ซึ่งก็อยู่มานานแล้ว) มีสิ่งที่ดีผ่านมา สิ่งที่ไม่ดีก็อยากแจมบ้าง ไม่อยากเข้าเรียน ไม่อยากทำงาน ไม่อยากหลายๆอย่าง ไม่อยากทำอะไรเลย มีแต่เรื่องเซ็งจิตๆ เบื่อ(บาง)คน.....เฮ้อ อะไรกันน่ะ คุยไรกันน่ะ เข้าใจไรกันน่ะ ทำอะไรน่ะ เห็นกูบ้างไหม รู้จักกูบ้างไหม มองกูอยู่หรือเปล่า โปรดคุยกับกูบ้างได้ไหม ตัวตน และ อัตลักษณ์??? โว้ยยยยยยยยย กวยๆๆๆ shitttttttttttttt ปล. ได้ซ้อมดนตรีสะที เหี้ยดีแท้ๆ รั่วๆ ปล1. HBD BASS ปล2. ทำสัญญานรกกันวันนี้ล่ะพี่น้อง ปล3. ขอแสดงความยินดีกับนู๋แอน ที่ขายออกแล้ว ปล4. ไอ้เอก(เขี้ยว) หน้าดูแมนขึ้นเว้ย August 23 ผงาดง้ำ ค้ำโลกหลายคนตอนนี้กำลังฝ่ามรสุม และบากบั่นกันอยู่
รู้สึกว่า ก้าวเข้ามาสู่ปีสามแล้ว เริ่มชราภาพ เหมือนไฟในตัวกำลังจะมอด เหลือแสงริบหรี่ จริงอย่างคำกล่าว แท้ๆ ปีหนึ่ง เป็นปีที่สดใสซู่ซ่า กำลังน้องใหม่ น่ารัก เจอสังคมใหม่ๆ ปีสอง เป็นปีที่เรียนสบายดีที่สุดๆๆ ซึ่งกูก็เริงร่ามากกับเพื่อน ปีสาม เป็นปีที่เรียนหนักเหี้ยๆ ปีสี่ เป็นปีนรกแตก อันนี้รับรองว่าถูกใจใช่เลย หลายอย่างกำลังจะเปลี่ยน เฮ้อ กูเพิ่งเข้าสู่วัยรุ่น -*- ปีสองเต็มไปด้วยความสนุกเฮฮา คิดถึงบรรยากาศเมื่ออยู่ก๊วนเพื่อน ปีนี้เป็นปีที่กูต้องตัดสินใจอะไรหลายๆอย่างที่เข้ามา เรื่องการเรียน เป็นหลักที่สำคัญที่สุด เหล่าเพื่อนผองหมู่มารที่รู้จักกัน ก็กำลังลำบากอยู่เช่นกัน บางคนเลี้ยงตัวเอง ทำงานทำการกันเข้าไป หน้าตาเป็นยังไงกันบ้าง ไอ้พวกที่อยู่ปีสี่ก็เหนื่อยกับการทำทีสิทเข้าไป เห็นใจมากๆ เป็นช่วงเวลาแห่งการเสียว 55 เหนื่อย ยากแสน เข็ญ อันที่จริงเหมือนว่ากูว่างมากมาย แต่กูใช้เวลาไร้สาระไปเองหรือเปล่าว่ะ ตอนนี้เหมือนกูจะวิเวกมากมาย.... แด่... กู ผู้ซึ่งไร้ความจำเป็นในทุกสิ่ง
เชียสสสสสสสสสสส
หากผู้ใดพบหญิงอ้วนท่าทางน่าสงสัย เดินเปลี่ยวอยู่คนเดี่ยว อย่ากลัวเธอ!! ปล. ขอมอบเพลงนี้เป็นกำลังใจให้กับเพื่อนมิ่ง ที่ฝ่าฟันการทำจบรอบสอง สู้ให้ได้นะมึง แล้วเมิงจะกลับมาผงาดอีกครั้ง ปล1. เหนื่อย........ ปล2. คิดถึงผู้บ่าว และ ผู้สาวที่อยู่ไกล ปล3. ได้คลิปมาที กูหายเปลี่ยวเลย แสด ปล4. โรคร้ายกำลังคุมคาม August 21 เปิด - ยอมรับสุดท้ายตัวเองก็คือหลักพึ่งพิงสุดท้ายในทุกๆเรื่อง
เหมือนอย่างที่ เค้าได้บอกไว้เลยจริงๆ เริ่มชินชา กับการเริ่มต้นที่ต้องอยู่กับตัวเอง รู้อยู่แหละ ว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกนี้ มีเพื่อนมากมายคอยห้อมล้อมข้างกายเสมอ แต่สิ่งเหล่านี้ เป็นภาพมายาที่เราคิดไปคนเดียวหรือเปล่า เราคิดไปเองหรือเปล่าว่า พวกเขาจะคอยอยู่กับเราเสมอ เราคือเพื่อนที่พวกเขาจะไว้ใจ เป็นคนที่พวกเขาจะคอยคิดถึง เป็นคนที่พวกเขามีเรื่องมากมายอยากคุยกับเรา คือคนที่พวกเขาต้องการอยู่ด้วย บางที เราอาจจะคิดผิด หลงตัวเองอยู่ก็ได้ ในตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่คิดว่าเราจะเป็นหนึ่งในนั้น ตอนนี้ไม่รู้อะไรคือใช่หรือไม่ใช่ การมองโลกเหมือนเดิม แต่อาจเริ่มแปรเปลี่ยน เวลาสอนให้รู้ว่า การอยู่คนเดียวไม่ได้ทำให้ตาย อาจน้ำลายบูดบ้างเป็นบางเวลา น้อยใจหรือเปล่า?? ทำไมเราต้องใจแคบกับบางเรื่องด้วยว่ะ ว่าม่ะ ? จากคำถามหนึ่ง เต็ม ใครสนิทกับมึงมากที่สุด สำหรับตัวกูคนเดียว วงเล็บด้วย กูคิดว่ากูสนิทกับเพื่อนหลายคน สนิท แต่อาจจะไม่ค่อยได้เจอกัน ส่วนตัวพวกเขาเองนั่น กูไม่รู้ ว่าคิดว่ากูสนิทด้วยหรือเปล่า สามารถใช้คำว่า เพื่อน ได้เลยหรือเปล่า และเค้าก็มีเพื่อนที่พิเศษกว่าเป็นเรื่องธรรมดา ในความเป็นจริงของสัจจะธรรม คนเรามักต้องการเป็นคนพิเศษของคนที่เราคิดว่าพิเศษ งี่เง่าม่ะ ? ทุกคนต่างก็ต้องมีสังคมของตนเอง กูก็เหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโตคนนึง ติดคนที่เข้ามา และต้องการเอาใจใส่ ทางออกที่ดี จงโตขึ้น ยอมรับ และอย่าใจแคบ ถึงตอนนี้แม้ว่าโตขึ้นและเริ่มยอมรับ ก็ยังต้องคิดสิน่า สรุปแล้ว ทุกคนที่ผ่านมาในชีวิตกูคืออะไร ค้นหาคำตอบ ปล. ที่กล่าวมานี้ ไม่ได้มีเหตุจูงใจจากเรื่องใดๆทั้งสิ้น ปล1. โปรดดูแล และรักษาเพื่อนของคุณไว้ให้ดี ปล2. กูบ่นอะไร ปล3. เบื่อการทำรายงาน..... August 14 ออกฟิล ณ อัมพวาเหนื่อย เหมือนจะปนความเหนื่อยกับการออกฟิลครั้งนี้
วันแรก รู้ๆว่า ตื่นสาย ตายห่า อาบน้ำมาราธอน คว้าทุกอย่างที่คว้าได้ มุ่งสู่มหาลัยทันที กว่าจะออกรถ กูนี่รีบแทบตาย พอไปถึงที่นั่นก็ให้เข้าสวนเลย มื้อแรกของวันนี้ หิวโคตรๆ ต้องแดกให้คุ้มกับเงินที่เสียไป งานนี้มีเด็กติดตามมาด้วย ไอ้พวกเราก็พากันคิดอกุศล สมองมันช่วยกันคิดไปแล้ว เลวจริงๆพวกเรา หัวค่ำไปแดนซ์ฮอล กับเจ๊เปีย ในแพแบบใหม่ สรรหามาตกแต่งที่แคร่เป็นผับเล็กๆจนได้ โคตรฮา สนุกสนาน... กว่าจะนอนวันนั้น นั่งดูดวงให้เพื่อนฝูงถึงตีหนึ่งกว่า วันแม่วันนี้เป็นวันแม่ที่กูไม่ได้อยู่กับแม่อีกแล้ว ปีที่แล้วไปฟิล ก็ไม่ได้อยู่กับแม่ เวรๆๆๆ ตื่นเช้าวันใหม่ของวันที่ 13โฟมล้างหน้ากูหาย
ไม่รู้ว่าหายไปได้ไง แสด แล้วใครเอาไป ตอนเช้าไปนั่งดูเค้าเคี่ยวน้ำตาล ตอนเที่ยงนั่งเล่น นั่งเม้าท์ อาจารย์ให้ไปเก็บข้อมูลไม่มีใครไปเล้ย แดกส้มโอ สะ ไอ้เดียร์ขี้เป็นส้มโอ โดดน้ำเล่นในคลอง เอ่อ... อะไรต่อมิอะไรมันพันแข้งพันขา จินตนาการสุดขอบฟ้ากันเข้าไป ไอ้เหี้ยเดียร์เกือบจม น้ำเชี่ยวโคตรๆ ตัวเหี้ยออกมาว่ายทักทาย บ้างก็ว่าเห็นงูโดด ลงน้ำ เป็นแม่น้ำที่แสนสงบจริงๆ เล่นน้ำ แล้วก็พายเรือหนุกหนาน ต่อด้วยแดกส้มตำฝีมือไอ้เดียร์อีกนั่นแหละ หอยดอง ที่ร๊ากกกกกกกกก ตกเย็นนั่งเรือชมหิ่งห้อย อีลุงขับเรือมันจะรีบไปไหน กลับมาแดกข้าว กว่าจะเสร็จเกือบ 4 ทุ่ม พวกมันอยากแดกเหล้าอีก กว่าจะซื้อ กว่าจะกลับ ก็เกือบเที่ยงคืน ทุกคนเริ่มนอย นั่งคุยกับไอ้วัฒน์ ไอ้ป้า และคนอื่นๆ ถึงตีสองกว่า แล้วค่อยเข้านอน วันนี้ก็ตื่นสายๆ ก็ยังดีว่ะ
ได้บริจาคเลือดให้ยุงไปหลายอยู่ ขาบวม แพ้แมลงไรสักอย่าง นอนบนรถหลับเป็นตาย กลับบ้านมา นอนตั้งแต่ เที่ยงครึ่ง จนถึง 2 ทุ่มกว่า เป็นการนอนที่ยาวนาน แถมตื่นมาเจ็บเอ็นที่ข้อเท้า ใครมันเอาไม้มาฟาดกูตอนนอนเปล่าว่ะเนี่ย แล้วต้องกลับมาพร้อมกับหน้าที่ ที่ต้องทำต่อไป จะสอบ และ ส่งงาน แล้ว ให้ตายเถอะ ขี้เกียจบรรยานสาธยายมากมาย เอาเป็นว่า กูเหนื่อย และเหนื่อย แต่ปนความสนุก ไปฟิลครั้งนี้ หัวเราะเพิ่มไปอีก 5 เท่า ปล. อยากให้ไอ้วอ มาเจรงๆ ปล1. ไอ้วัฒน์แมนโคตรๆ ปล2. ไม่อยากแดกอะไรแล้ว August 09 what happen ล่ะนี่เกิดอะไรกับใบหน้ากู!!!
เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายกู!!! เข้าโหมด
หวนหา สิ่งที่มีแต่เดิม
และวัยใส แสนสวยงาม มอปลายจงกลับมาเถิด
คันๆๆๆๆ
ปล. สอบๆ สาธุๆ August 04 หึหึเมื่อความหวังดีของกู กลายเป็นอะไรหว่า
อยากให้เพื่อนรักของกูมีความสุขเล็กๆ ให้อิ่มอกอิ่มใจไปได้วันนึง เมื่อวานเจอคนที่เพื่อนมันปลื้มๆ ไอ้กูก็โรคจิตแอบถ่ายด้านข้างไว้สะเยอะ และก็ให้รุ่นน้องอีกคณะไปช่วยถ่ายให้หน่อย เพื่อนจะได้เป็นของขวัญแด่เพื่อนสาว แต่กูลืมฉุกคิดไปว่า อย่าให้เค้าได้ดูรูปตัวเองเชียว อย่าให้เค้าได้แม้แต่จะแตะกล้องตัวนี้เลย เพราะข้างในบ่งบอกความโรคจิตอยู่เยอะมาก แต่ได้ข่าวว่า วันนี้ไอ้ติ๊ดตี่น้องรัก มันเอากล้องมาให้ แล้วบอกว่า พี่ผู้นั้น ได้ขอดูรูปตัวเอง แล้วเปิดๆๆไปเรื่อยๆ ... ..... ......... คุณพระช่วย!!!! ตายห่าไปเลย สาด ในกล้องนั้น รูปกลุ่มเราก็ปาไป10กว่ารูป รูปหน้าเหี้ยๆของกูก็ตระหง่านเด่น ที่สำคัญ รูปโรคจิตที่แอบถ่ายอีก สาดดดด เอาหัวมุดลงส่วนไหนดี ไม่รู้ว่าเป็นกล้องกูคงแย่แล้วนั้น แม้ว่ารูปคนอื่นมันจะมีบ้างก็เหอะ -*- เอาว่ะ เพื่อเพื่อนๆๆๆๆ T_T ปล. ไปดู Lake House ว่ะ ชอบ อิลแมร์ มากกว่า แต่หนังก็โอเคดี คิดถึงแซนดร้า เอาไป 75 เปอร์เซ็น ขาดอีกนิดเดียว ปล1. อีเหี้ยกอลั่ม "รสนิยมมันสอนกันไม่ได้" มันช่างจี๊ดใจ แค่กูทำตัวลาวหน่อยไม่ได้ ปล2. มันด่าตัวเองอยู่หรือเปล่าว่ะ อีเหี้ยนั่น ปล3. อดดู Sad movie เลย แส่ด August 03 เฮี้ยนนนนเค้าว่าจิ้งจกตกใส่แล้วจะมีโชค
แลัวกูขี้นกตกเฉียดแก้มมาโดนเสื้อ เค้าเรียกว่าโชคดีไม๊ว่ะ สาด ช่วงนี้รู้สึกเกิดสิ่งลี้ลับกับกูบ่อยครั้ง
ทุกครั้งที่กูตื่นขึ้นมา มันจะมีซัมติ่งรอง เมื่อตื่นนอน ลืมตา ลุกขึ้น กูจะถอดปลั๊กชาร์ทแบตทุกครั้ง และวางไว้ที่เดิม จนกูหยิบมือถือลากมันไปอาบน้ำด้วยกับกูทุกเช้า และเมื่อกูกลับมาบ้าน เตรียมเข้านอนทีไร ที่ชาร์ทของกูหายจากสถานที่เกิดเหตุทุกที ครั้งแรกไม่เท่าไร ครั้งต่อมา เมื่อกูไปเจอที่ชาร์ทโผล่ที่ต่างๆ ตามซอกตามหลืบ เอามาชาร์ทต่อ ตื่นเช้าทำแบบเดิม กลับบ้านมานอน ที่ชาร์ทกูหาย ที่ชาร์ทแบตกูหายไปไหน มันเฮี้ยนเหลือเกิน ผีที่ชาร์ทมือถือมันช่างแรง จะเป็นผีหมามาคาบไปเล่นก็ไม่ใช่ ถามใครก็ไม่รู้เรื่องทุกที และหายให้ได้ทุกวันสิ หรือว่ามันวิ่งเล่นได้ มีจิตวิญญาณในการย้ายสถานที่ หรือว่ามีสิ่งลี้ลับหยิบไปวาง และแล้ว กูก็ยังหาไม่เจออยู่ดี เดี๋ยวนี้ชักเฮี้ยนหนักหายรายวัน ต้องไปรอของคนอื่นเต็มแล้วแอบดึงมาชาร์ททุกคืน อะไรไม่ว่า..... แต่แบตกูหมด ขอกูชาร์ทเหอะ ปล. หน้าเยิน ปล1. ภาระกิจสำเร็จ ปล2. สเปชมาเสือกเปลี่ยนให้กูอีกแระ สาด
August 01 งามอย่างมีคุณค่าพี่ปุ้มชวนไปนั่งดูการเรียนการสอนที่ห้อง
และให้ไปถ่ายพี่ปุ้ม กับนู๋ๆปีหนึ่ง บังเอิญเจอสาวสวย(นกยูง)เลยชวนเข้าไปด้วยสะเลย แค่กูโผล่น้องยังไม่เท่าไร น้องแค่งง นังอ้วนนี่เป็นใคร เหอๆ โผล่มาไรห้องนี้ นกยูงโผล่ที ฮื่อฮา ฮื่อฮา ....เป็นที่ วิ้ดวิ้ว ป๊อปในหมู่บรรดาปีหนึ่งปีนี้เสียจริง แม้แต่กระทั่งพี่ปุ้มเราก็ยังฮิตติดชาร์ท น่าภูมิใจเสียนี่กระไร สายกูป๊อป ต่างคนต่างมีแฟนคลับกันตึม!! มีน้องคนนึงมาถ่ายรูปนกยูง มาขอกูถ่ายด้วยสะงั้น เห็นของแปลกแล้วดีใจอ่าเสะ หรือว่าจะถ่ายเอาไปเทียบเคียง ก้อนเนื้อที่ไหน??? ช่ายซี ฉันมันแค่คนธรรมดาคนนึง 55 มีน้องคนนึงพอรู้ว่าจากพีปุ้มว่านกยูงสายเดียวกัน เลยถามพี่ปุ้ม หน้าตาดีทั้งสายเปล่าเนี่ย เอ่อ...น้องค่ะ ที่น้องพูด รวมพี่อ่ะเปล่า เอิ๊กๆ ฉันมันช่างอาภัพ สวยหลบในก็งี้ พอพี่ปุ้มสอนเสร็จก็ไปสังสรรค์หาไรกิน แอบแว๊บไปเม้าท์กับไอ้พวกติ๊ดตี่ มันบอกว่า วันนี้ฉัน รั่ว หว่ะ แส่ด กูรั่วทุกวัน...... แล้วก็กลับบ้านต่อด้วยนั่งเล่นที่บ้านเค้าสะเลย ปล. รูปล้างออกมาแล้ว เป็นที่น่าพอใจในระดับหนึ่ง ปล1. มูลนิธิ Feminist แห่งประเทศรับสมัครชายหนุ่มผู้อาภัพ และตกยาก ไร้ที่พักพิง ปล2. หวนหาปีหนึ่ง ไมหน้ากูเยิน อย่างงี้วะ ปล3. ขอยืนยันว่า ห้องน้ำที่ วังนารายณ์ สะอาดโคตร รับรองโดยผู้เชี่ยวชาญ กูขี้มาแล้ว ปล4. HBD รัสอ่า ดันหนีกลับบ้านก่อน |
|
|
