ชีวิตอาจจะยังคงเดิมไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปไหน 

ตื่น.... เรียน.... ออกกำลังกาย... นอน... แดก 

แ้ล้วก็หมดไปอีกวันหนึ่ง 

ชีวิตที่เดินไปอย่างจำเจ 

ตามเวลาที่หมุนเวียนในแ่ต่ละัวัน

แม้ว่าเวลามันจะเหมือนเดิมๆ ทุกวัน 

แต่ยังไม่เคยมีวันไหนเลย ที่น่าเบื่อหน่าย

คงเพราะมี......เพื่อน ......ละมั้ง

ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพกลางวงเหล้า 

ที่ก่อตัวขึ้นมาใหม่ ตามแบบทุติยภูมิ หรือ 

มิตรภาพเดิมๆที่กำลังขยายตัวมากขึ้นในทุกๆวัน

หลายต่อหลายครั้งที่กูเขียนเรื่องเพื่อนไม่จบไม่สิ้น 

ย้อนกลับไปดู เรื่องราวเก่าๆ 

กูก็ยังคงเขียนถึงเรื่องเพื่อน(เมื่อไรจะมีเขียนเรื่องแฟน) 

นับวันที่อยู่ที่นี่เริ่มผูกพันธ์กับใครหลายๆคนมากขึ้น 

จนไม่อยากจะคิดเลยว่าวันที่งานเลี้ยงเลิกราเป็นยังไง 

งานเลี้ยงที่ต่างต้องแยกย้ายไปอยู่โลกใบเดิมของตน  

งานเลี้ยงที่ไม่ได้พบกันได้ใหม่ทุกวันศุกร์

ว่าไปแล้ว พิมพ์ไป

ภาพความสนุกที่เคยร่วมกันก็ผ่านเข้ามาในคำนึง 

นึกถึงกี่ครั้งก็ได้แต่รู้สึกดี และยิ้มให้กับวันเก่าๆ 

...

.......

ถ้า ณ วันหนึ่งงานเลี้ยงเลิกรามาถึง 

ต่างคนต่างแยกย้ายออกไป 

ความรู้สึก อาจจะเสียดาย ยังอาลัยอาวรณ์

อาจจะยังคิดถึง และไม่อยากให้มันจบ

ซึ่งในท้ายที่สุดแล้วเวลาก็ผ่านไป 

จนเหลือเป็นความทรงจำบางๆ 

แต่ก็คงอีกไม่นานหรอก   

ที่ความทรงจำเหล่านี้จะถูกเรียกกลับมาอีกครั้ง 

ในงานเลี้ยงรุ่นวันใดวันหนึ่งข้างหน้า 

พร้อมกับเสียงหัวเราะของมิตรภาพเก่าๆ  

ที่อบอวลอยู่ในห้วงเวลาของกันและกัน

อีกครั้ง