วันนี้เพื่อนเดฟตัวโย่งของกูได้กลับสู่มาตุภูมิของเค้าเสียแล้น

เมื่อวานเป็นอะไรบ้าบอคอแตกและนอยกันเล็กน้อย.....

ตอนกลางวันตามหาของฝากเป็นเพื่อนเดฟ

ตกเย็นก็ไปแดกเนื้อย่าง ต่อด้วยเลี่ยนอ้ายบาร์ ที่เหมือนเป็นวันรวมญาติคนไทยยังไงก็ไม่รู้สินะ

จากเลี่ยนอ้ายบาร์ก็ไปต่อกันที่ริมหาด จับคนโยนลงน้ำ มิสเตอร์จาง

 ตามด้วยจู้เปิ่นที่กูวางแผนกับมันจะโยนคนอื่นคงน้ำ แล้วโดนกูดัดหลังกลายเป็นมันแทน

ตามด้วยซูยองน้องเล็กสุด ที่เหลือไปไฟล์บังคับให้ลงน้ำไป...

.บ้าจริงๆ กูเองก็อยากลงกับเค้าบ้าง ถ้าไม่ติดว่ามียกทรง เกงใน ที่มันเกาะติดตัว

 คงได้ลงน้ำ ลัลลาโชว์ประทุมถันโดยที่ไม่รู้สึกอาย แบบผู้ชายเค้า

กูรู้สึกช้อบชอบไอ้จู้เปิ่นวะ มันเป็นคนที่ใจกับเพื่อนมากๆ รู้สึกว่าคุยกับมันแล้วสนุกดี

มีคำประโยคนึงที่กูฟังจากปากมันตอนอยู่ริมน้ำ แล้วทำให้กูรู้สึกซึ้งไม่น้อย

“อย่าลืมวันนี้ ...... จดจำวันนี้เอาไว้”  

กูไม่รู้หรอกว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับคำๆนี้ แต่สำหรับกู มันเป็นประโยคที่มีความหมายมากๆ

อย่าลืมช่วงเวลาที่เราสนุก และอยู่ด้วยกันมา

รักแม่งจริงๆ แถมตอนเช้ายังรีบตื่นไปส่งเพื่อนเดฟที่สนามบินอีก

เจอมิสะแค่แว๊บเดียวเองเพราะรีบวิ่งเข้าเกท ได้กอดกันแค่แว๊บๆ

ดีนะที่เจ๊แกยังออกมาหาพวกเราอยู่ แล้วก็นั่งรอเพื่อนเดฟเข้าเกท ..........

ก่อนจะจากกันไป ก็กอดกันไปคนละที นมแทบย้อนศรจะหายเข้าไปในตัว

 รู้แค่ว่ามันกอดกูแน่นมาก แต่น่าแปลก ที่กูไม่รู้สึกใจหายเลยแม้แต่น้อยกับการจากลาของมัน

 ทำไมล่ะ ... หรือเพราะคิดว่าคงได้เจอกันอีกแน่นอนมั้ง

แม้มันจะเป็นคำพูดลอยๆของฝรั่งหัวหยิกคนหนึ่งว่า อีกหกปีเราจะมาเจอกันที่ไทยก็ตาม ....

เทอมหนึ่งจบไปแล้ว เทอมหน้าไม่รู้ว่าจะเจอเรื่องร้าย เรื่องดี หรือมีเพื่อนใหม่คนไหน

 แต่คงมีเรื่องดีๆอีกมากมายที่รอกูอยู่แน่นอน ......

หลังจากนั้นก็คงถึงเวลาที่กูเองต้องเป็นฝ่ายจากลา ณ แห่งนี้

เทอมหนึ่งได้ผ่านไปแล้ว ช่วงเวลาที่โชคชะตามาทำให้เราได้พบเจอกันกับคนอีกมากมาย

ต่างที่ ต่างเวลา แต่มาเจอกัน ณ ตรงองศาโลกแห่งเดียวกันที่ชื่อว่า “ต้าเหลียน”

 ขอให้ผู้ที่เดินทางจงโชคดี กลับสู่เส้นทางเดินที่เค้าได้จากมา  

ส่วนกู คงดำเนินชีวิตของกูต่อไป ตามเส้นรุ้งแวง ทะแยงมุม

พร้อมกับการเดินทางครั้งใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้น